Στο προηγοýμενο σημεßωμα, αναφÝρθηκαν κÜτι παρÜδοξες αντιφατικÝς αντιδρÜσεις: πληθþρα ειλικρινþν ευχþν απü τη μια πλευρÜ, Ýλλειψη αυθüρμητης επαφÞς με τον διπλανü απü την Üλλη. Ας προχωρÞσουμε σÞμερα Ýνα βÞμα παρακÜτω και ας εξετÜσουμε τη συμπεριφορÜ μας στο σπßτι σε σχÝση με την αντßστοιχη συμπεριφορÜ στον δρüμο.
Στο σπßτι
1. ¸χουμε φιλοξενοýμενους και κÜνουμε το παν για να τους εξυπηρετÞσουμε, þστε να αισθÜνονται "σαν στο σπßτι τους". Τους μαγειρεýει η νοικοκυρÜ τα καλýτερα φαγητÜ του ρεπερτορßου της, ο νοικοκýρης τους προσφÝρει το πιο γλυκüπιοτο κρασß. ¼χι σπÜνια, αφÞνει το ζευγÜρι το δωμÜτιü του και παραχωρεß τη χρÞση του στον "ξÝνο". Ολüκληρο το πρüγραμμα μεταβÜλλεται και προσαρμüζεται Ýτσι, þστε να ικανοποιηθεß ο "ξÝνος".
2. ΣυζητÜμε οικογενειακÜ Þ χαζολογÜμε στην τηλεüραση και χτυπÜει το κουδοýνι. ΚÜποιο φιλικü ζευγÜρι Þ μüνος του Ýνας φßλος εμφανßζεται αναπÜντεχα.
"¹ρθαμε για μια καλησπÝρα".
"Περνοýσα, εßδα φως κι ανÝβηκα".
Δεν υπÜρχει περßπτωση να διαμαρτυρηθοýμε εßτε για την παρÜλειψη προηγοýμενου τηλεφωνÞματος εßτε για το ακατÜλληλο της þρας. Θα ανοßξουμε την πüρτα και την αγκαλιÜ μας.
3. Ετοιμαζüμαστε για ýπνο και την ησυχßα της νýχτας ταρÜζει το τηλεφωνικü ντριν. Ο συγγενÞς, ο φßλος θÝλει να μας μιλÞσει για κÜποιο πρüβλημÜ του.
"Συγγνþμη που ενοχλþ τÝτοια þρα!"
"Μα τι εßναι αυτÜ που λες;"
Και τον ακοýμε με ενδιαφÝρον και αγÜπη.
Στον δρüμο
1. Βαδßζουμε βιαστικοß και διαπιστþνουμε üτι Ýρχεται Üλλος απü την αντßθετη κατεýθυνση. Ο διαθÝσιμος χþρος δεν επαρκεß για ταυτüχρονη διÝλευση. Παßρνουμε πλÜγια θÝση και συνεχßζουμε με χορευτικÜ βηματÜκια. Το ßδιο κÜνει κι ο απÝναντι. Θα τον αφÞσουμε να περÜσει πρþτος; Αλßμονο. Οýτε κι αυτüς, Üλλωστε.
(ΜικρÞ παραλλαγÞ. Αν υποχωρÞσουμε και του δεßξουμε üτι του παρÝχουμε προτεραιüτητα, θα μας κοιτÜξει καχýποπτα, σχεδüν φοβισμÝνα, και θα περÜσει τρÝχοντας, μην τυχüν του Ýρθει καμιÜ τρικλοποδιÜ! ΣπÜνια, μπορεß να ψελλßσει Ýνα "ευχαριστþ").
2. Ταξιδεýουμε με λεωφορεßο Þ Üλλο ΜΜΜ. Καθιστοß. Και βλÝπουμε, με την Üκρη του ματιοý, üτι κÜποιος üρθιος Ýχει ανÜγκη καθßσματος μεγαλýτερη απü τη δικÞ μας. Το κÝντρο του οπτικοý μας πεδßου, τüτε, εßτε περιορßζεται στο ανÜγνωσμÜ μας εßτε (κι αυτü συμβαßνει συχνüτερα) τοποθετεßται σε απüμακρο σημεßο του ορßζοντος, αναζητþντας κÜποια φιλοσοφικÞ αλÞθεια.
3. Οδηγοýμε σε δρομÜκι, που üμως Ýχει προτεραιüτητα, και διαπιστþνουμε πως μποροýμε να επιτρÝψουμε να περÜσει Üλλο üχημα. (ΚÜτι αντßστοιχο εßναι δυνατüν να μας τýχει σε περßπτωση επιθυμßας αλλαγÞς λωρßδας.) Αποδεικνýουμε την Ýμφυτη ευγÝνειÜ μας; ΕλÜτε, τþρα. Προσποιοýμαστε üτι τßποτε δεν Ýχει υποπÝσει στην αντßληψÞ μας και αδιαφοροýμε παντελþς.
Πþς εξηγεßται η αντιφατικÞ αυτÞ συμπεριφορÜ; ΔηλαδÞ, üταν ο διπλανüς εßναι γνωστüς, εßμαστε... και οι πρþτοι ανοιχτüκαρδοι και, üταν συγκαταλÝγεται στην πολυπληθÞ χορεßα των "τρßτων", κλεινüμαστε εγωιστικÜ στο καβοýκι μας; ¸τσι συμβαßνει; Αν ναι, στην πρþτη ευκαιρßα, να καταφερθοýμε κατÜ του κρÜτους. Που δεν μας διδÜσκει κοινωνικÞ αγωγÞ!
|
