ΜετÜ απü προηγοýμενο σημεßωμα σχετικÜ με το επßπεδο της ιδιωτικÞς τηλεüρασης, ο σχολιασμüς της παρουσßασης της ασθÝνειας του αρχιεπισκüπου κρßνεται περιττüς. Ικανüς αριθμüς δημοσιογρÜφων της Ýντυπης ενημÝρωσης Ýχει Þδη ζωγραφßσει με μελανÜ χρþματα την αχαρακτÞριστη συμπεριφορÜ τüσο των παντογνωστþν ανακριτþν της οθüνης üσο και των επιστημüνων λειτουργþν της ιατρικÞς.
Και εßναι απüλυτα θεμιτÞ η απορßα ως προς τη δýναμη της τροχοπÝδης που περιÝργως συγκρατεß τα αρμüδια üργανα (Εθνικü Ραδιοτηλεοπτικü Συμβοýλιο, ΠανελλÞνιο Ιατρικü Σýλλογο) απü την Üσκηση διþξεων για κατÜ συρροÞ παραβÜσεις των αντßστοιχων κανüνων δεοντολογßας.
ΑθÝμιτη, ßσως, και ασεβÞς φαßνεται μια Üλλη απορßα, η οποßα διατυπþθηκε εδþ και κÜμποσο καιρü. Απü τüτε που αποφασßστηκε η προσφυγÞ σε μεταμüσχευση.
ΑλλÜ, πρþτα, πρÝπει να επισημανθεß κÜτι Üλλο. Η αντßφαση που αφορÜ ορισμÝνα δημüσια πρüσωπα σε πολý υψηλÝς θÝσεις: βασιλεßς και προÝδρους δημοκρατιþν, πρωθυπουργοýς και αρχιεπισκüπους. Τα εν λüγω πρüσωπα εßτε βρßσκονται πÜνω και πÝρα απü τους "απλοýς πολßτες", οπüτε πραγματικÜ τους πρÝπει προνομιακÞ αντιμετþπιση, εßτε μετÝχουν στην κοινÞ μοßρα, οπüτε η διαφορετικÞ μεταχεßριση δεν δικαιολογεßται. (Συνδυασμüς των δýο προσεγγßσεων δεν φαßνεται εφικτüς.)
Στη δεýτερη περßπτωση, δεν τßθεται κανÝνα πρüβλημα και η ειδικÞ ενασχüληση της κοινÞς γνþμης δεν Ýχει λüγο. Ο ασθενÞς περιβÜλλεται αποκλειστικÜ απü τον στενü οικογενειακü και φιλικü του κýκλο. Αν, ωστüσο, γßνει δεκτü üτι το πÜσχον πρüσωπο εκφεýγει απü αυτüν τον κýκλο, τüτε νομιμοποιεßται η δημοσιüτητα να το φωτßσει Üπλετα και η οποιαδÞποτε κριτικÞ να ασκηθεß αυστηρÜ. Ευπρεπþς βÝβαια, αλλÜ αυστηρÜ.
Εδþ, üμως, εßναι που προκýπτει η αθÝμιτη και ασεβÞς απορßα, ειδικÜ για τον Üνθρωπο που κατÝχει τον αρχιεπισκοπικü θρüνο: αν η αποδοχÞ των θεραπευτικþν μÝσων, üλων των μÝσων, θεωρεßται αναμφßβολα θεμιτÞ, το περαιτÝρω βÞμα της μεταμüσχευσης αρμüζει Üραγε να διανυθεß; ΜÞπως ο αρχηγüς της εκκλησßας θα Þταν σωστüτερο να ελεÞσει το υγιÝς μüσχευμα σε κÜποιο νεþτερο τÝκνο του; Δεν εßναι εκεßνος που διακηρýσσει üτι κÜθε Üνθρωπος πρÝπει ν' αναμÝνει ανακουφιστικÜ την ÝνωσÞ του με τον Θεü, Ýνωση που επÝρχεται με τον τερματισμü του μÜταιου επßγειου βßου; ΜÞπως δικαιοýται το ποßμνιο να προσεýχεται μεν για την αποκατÜσταση της υγεßας του ποιμÝνα, αλλÜ και να προσβλÝπει στη θυσßα του προκειμÝνου να σωθεß μια Üλλη ζωÞ; Χωρßς ανεπßτρεπτες συγκρßσεις, ποια θα Þταν η στÜση του Θεανθρþπου;
Απορßες ασεβεßς; ΑπαιτÞσεις υπερÜνθρωπες; Τα ερωτÞματα φαντÜζουν δυσαπÜντητα.
|
