Ακόμη και οι μονίμως εποχούμενοι συμπατριώτες μας, αυτοί που «καβάλα παν στην εκκλησιά, καβάλα προσκυνάνε… κλπ», κάποια στιγμή της ζωής τους έχουν βρεθεί όρθιοι σε διάβαση πεζών να περιμένουν να βγει ο Γρηγόρης και να διασχίσουν το κατάστρωμα της λεωφόρου. Και, μόλις κάνει την εμφάνισή του το πράσινο ανθρωπάκι, βάζουν τα πόδια στο κεφάλι για να περάσουν, καθώς ο κίνδυνος παραμονεύει. Ποιος κίνδυνος; Μα τα αυτοκίνητα που αδημονούν μαρσάροντας και, κυρίως, οι πάσης φύσεως μηχανόβιοι.
Δεν είναι δυνατόν να μην τους έχετε προσέξει. Είτε κρανοφόροι είτε απείθαρχα ελεύθεροι Έλληνες, με τη χαίτη ν’ ανεμίζει και το κράνος αγκαζέ (στο δήθεν αδιάφορο, σαν να κρατάν τη φιλεναδίτσα που της έχουν κάνει την τιμή να τους συνοδεύει), έχουν καρφωμένο το βλέμμα στο φανάρι, τα χέρια να σφίγγουν με μαεστρία τις λαβές και το πόδι έτοιμο ν’ απογειωθεί μέσα σε ένα ορυμαγδό εξατμίσεων!
Τους έχετε μετρήσει ποτέ; Σας διαβεβαιώνω ότι, στις μεγάλες αρτηρίες, μαζεύονται καμιά σαρανταριά τη φορά και, όλοι μαζί, επιτίθενται με μανία στα επόμενα εκατό-διακόσια μέτρα. Ενώ ο θόρυβος που εκπέμπουν ακυρώνει κάθε προσπάθεια συνομιλίας των πεζών και κάνει να τρίβουν τα χέρια τους οι ωτορινολαρυγγολόγοι.
Ξέρετε ποια είναι τα πλεονεκτήματα αυτής της ομαδικής επίθεσης; Προσπερνάνε με τη μία τα βραδυκίνητα ΙΧ, επιδεικνύουν τις ικανότητές τους στο κοινό (που δέκα φορές στις δέκα παραμένει παγερά αδιάφορο, αν δεν τους στέλνει και στον διάολο), και φτάνουν κατά μερικά δέκατα δευτερολέπτου νωρίτερα στο επόμενο φανάρι. Έτσι, αν η τύχη τα φέρει βολικά, μπορεί στο τέλος της ημέρας να έχουν εξοικονομήσει μέχρι και ένα τέταρτο της ώρας.
Όσο για τα μειονεκτήματα, αυτά εμφανίζονται με τις εξής μορφές: η κατανάλωση καυσίμων ανεβαίνει κατακόρυφα, η φθορά των ελαστικών με τα συνεχή σπιναρίσματα παρουσιάζει κάθετη αύξηση, ο κίνδυνος να χαθεί ο έλεγχος του οδηγού από το πλάγιο ντεραπάρισμα (ιδίως σε υγρό ή λιωμένο από τον καύσωνα οδόστρωμα) ελλοχεύει απειλητικά και η αδρεναλίνη χτυπάει σταθερά κόκκινο. Α, ναι, εμπλουτίζονται και οι στατιστικές θανάτων από τροχαία.
Θα πει κάποιος: τι σημασία έχουν όλα αυτά, τι σημασία έχει η ενόχληση των πεζών και των περιοίκων, μπροστά στη χαρά, στην ηδονή της ταχύτητας; Μα, καλοί μου μηχανόβιοι, αν σας κάνει κέφι να το παίξετε ράλι και Valentino Rossi, πηγαίνετε στις κατάλληλες πίστες ή (άντε, να σας κάνω και μια υποχώρηση) διαλέξτε έναν περιφερειακό δρόμο με κλειστές στροφές σε ώρα μηδενικής κυκλοφορίας του υπόλοιπου κόσμου και βγάλτε εκεί όλα τα απωθημένα σας! Αλλά όχι μέσα στην πόλη, βρε παλικάρια!

Ωραία, μέχρι εδώ. Γκρινιάξαμε, όχι; Μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε θετικά το θέμα; Και βέβαια μπορούμε.
Πρώτον, οι ίδιοι οι μοτοσικλετιστές ανάμεσά τους. Ο καθένας μόνος του ή με τη βοήθεια των πιο λογικών, να συνειδητοποιήσει αφενός τους κινδύνους για τον ίδιο και αφετέρου την ενόχληση που προξενεί στους συνανθρώπους του. Να έρθει στη θέση τους και να σκεφτεί πώς θα αντιδρούσε απέναντι στην καθημερινή ηχορρύπανση που θα του προκαλούσαν οι άλλοι. Δύσκολο είναι να προσπαθήσει να βρεθεί στην άλλη πλευρά του λόφου;
Δεύτερον, ο κόσμος αυτός που υφίσταται την απρεπή, αντικοινωνική συμπεριφορά, εσείς κι εγώ και όλοι μας. Είναι κρίμα να σπαταλάμε στιγμές από τη ζωή μας, βρίζοντας αυτούς που (συνειδητά ή ασυνείδητα) μας σπάνε τα νεύρα. Ας προσπαθήσουμε να τους αγνοήσουμε. Ναι, ξέρω, δεν είναι απλό. Ειλικρινά σας λέω, όμως, πως το έχω βάλει στόχο να το πετύχω και, όχι πολύ συχνά είναι αλήθεια, το καταφέρνω. Αξίζει, για την καθημερινή ηρεμία μας, να το δοκιμάσουμε. Δεν αξίζει;