ρθρα\Σχολιζοντας  την επικαιρτητα
 

Μια εσωτερικ μαρτυρα

 

Πολλ, πρα πολλ γρφτηκαν τις τελευταες μρες σχετικ με τον θνατο του αρχιεπισκπου. Γιατ, πως και να ονομσουμε το φαινμενο (κομηση, εκδημα, κατληξη, τελευτ, αποβωση), η ουσα δεν μεταβλλεται. Ο αρχιεπσκοπος φυγε απ τη ζω, απθανε.
Κοιν η μορα λων των ανθρπων, κοιν η μορα λων των ζντων οργανισμν. Κοινς, επσης, οι αντιδρσεις των επιζντων: που καλπτουν να φσμα απ την απλ θλψη τη βαθι συγκνηση μχρι την απλ δικαωση του τεθνετος τη διατπωση εγκωμιαστικν σχολων.
Η διαφορ μεταξ των αποκαλουμνων "κοινν θνητν" και των αποκαλουμνων "επωνμων" ανευρσκεται μνο στην τξη μεγθους των αντιδρσεων. Στενς ο κκλος στην πρτη περπτωση, διευρνεται στην λλη ανλογα με το βρος της "επωνυμας". Και, προφανς, αναπτσσεται τσο περισστερο σο διασημτερη υπρξε η επ της γης πορεα του νεκρο.

Ο υπογρφων ανκει στη χορεα εκενων (πλειοψηφσασα μειοψηφσασα, ποια σημασα χει;) που διαφνησαν ριζικ, και εξακολουθον να διαφωνον, με τη συνλη πολιτικ στση το αρχιεπισκπου. Οι λγοι εναι γνωστο, καθτι χουν κατ κρον εξηγηθε απ χελη επισημτερα και εγκυρτερα. Δεν χει νημα η επανληψ τους.
Σε παλαιτερο σημεωμα, μλιστα, χει εκφραστε απορα σε σχση με τη στση του αποθανντος απναντι στο ενδεχμενο μιας μεταμσχευσης: για να μη γεννηθον παρεξηγσεις, επρκειτο για τη στση το αρρστου χι ως βαρι ασθενοντος ατμου, αλλ με την ιδιτητα του εκκλησιαστικο ηγτη.
Αλλ' μως, οτε η πολιτικ διαφωνα οτε η προσωπικ επιφυλακτικτητα ως προς την αρχιεπισκοπικ επιλογ μπορον, τοτη την ρα, να απαλεψουν τον πνο. Τον ανθρπινο πνο για τον θνατο ενς συνανθρπου.
Ας μην αναμνει ο αναγνστης να διαβσει εδ κοιντοπες φρσεις για την κρση του ργου του απ την ιστορα,  επαινετικς μεγαλοστομες για τις απψεις του που αυτς δεν πτονταν σημεων διαφωνας, συγκλονισμνα σχλια για την πραγματικ συγκινητικ μχη που δωσε αντιμετωπζοντας εχθρ αντερο. χι.
Οι γραμμς αυτς συντσσονται αποκλειστικ, προκειμνου να εξωτερικεσουν την ψυχικ οδνη που προκλεσε ο θνατος. Ο συγκεκριμνος μεν θνατος, αλλ που προκαλε γενικτερα το βιοτικ αυτ φαινμενο. Οπουδποτε και αν συμβανει, οποιονδποτε και αν αφορ.
Γιατ ο θνατος δεν εναι δυνατν να αντιμετωπζεται με τρπο διαφορετικ σε κθε περπτωση οτε οι αντιδρσεις μας να σταθμζονται με βση την ιδιτητα του νεκρο. Εναι, ββαια, απλυτα φυσικ το πικρτερο δκρυ να χνεται και ο γοερτερος λυγμς ν' ακογεται για τα αγαπημνα πρσωπα του στενο οικογενειακο και φιλικο μας περιβλλοντος. Ο πνος, μως, για την απλεια μιας ανθρπινης ζως εκτενεται σε λες τις υπρξεις.
Αυτν τον πνο επιθυμε να εκφρσει το ρθρο. Δεν επχει θση επικηδεου, ειλικρινος υποκριτικο. Εμφορεται απλς απ τη διθεση να αποχαιρετσει ναν νθρωπο που φυγε.

 

ΧΧΧΧΧ