ρθρα\Σχολιζοντας  την επικαιρτητα
 

Το παρπονο ενς αστυνομικο

 

Η Κερκνη εναι απ τις ομορφτερες λμνες μας. Επιπλον, η δουλει που χει γνει για να αξιοποιηθε τουριστικ -και πια- δεν υστερε καθλου σε σχση με λλους, μη ελληνικος, προορισμος.
Πρκειται για διαπστωση που κανα πριν λγα χρνια, καθς περιδιβαινα τη Μακεδονα. Και αυτν ακριβς τη διαπστωση συζητοσα με τον σερβιτρο μιας ταβρνας της περιοχς. Εχα καθσει απ νωρς για βραδιν φαγητ και δεν εχε πσει ακμα πολλ δουλει, οπτε με συντρφευε στο τραπζι.
"Καλ εμαστε. Εδ τουλχιστον," παρατρησε. "Και χαρομαι που βοηθω τη συμβα."
"Δεν εστε ο μαγαζτορας;" υπβαλα αντροκεντρικ απορα.
"Μπα, τα βρδια μνο ρχομαι. Τα πρωιν χω την κανονικ μου εργασα."
"Που εναι, αν επιτρπετε;"
"Αστυνομικς. Στην Τροχαα."
δραξα την ευκαιρα.
"Ττε, μια που μιλμε τσι φιλικ, δστε μου μια πειστικ απντηση. Γιατ δεν μοιρζετε κλσεις για τσες παραβσεις που συχν γνονται μπροστ στα μτια σας; Παραβαση του κκκινου, θλια προσπερσματα, θρυβος απ ενισχυμνες εξατμσεις, ζνη ασφαλεας, κρνος κλπ κλπ; Σας εναι βολικτερα τα παρνομα παρκαρσματα;"
Με κοταξε εξεταστικ. Σκφτηκα τι μουν σως απτομος και προσβλητικς. μως χι. λλη ταν η αιτα του βλμματος.
"Μου φανεστε νθρωπος εμπιστοσνης," επε. "Και θα σας εξομολογηθ κτι: χουμε κουραστε να γρφουμε δικα!"
"Δηλαδ;"
"χουμε κουραστε με ολκληρη τη διαδικασα. Δνουμε την κλση και μετ περιμνουμε κμποσους μνες, κποτε και χρνο, μχρι τη δικσιμο. Πμε στο δικαστριο και φρνουμε στη μνμη μας τα συμβντα. Αν μας ξεφγει κτι, αν η κατθεση διαφρει απ σα εχαμε γρψει, οι δικηγροι μς ξετινζουν. Οι ερωτσεις και το φος τους, προκειμνου να δεξουν δθεν την αναξιοπιστα μας, αγγζουν τα ρια της γελοιοποησης της προσωπικτητς μας."
"Μα τη δουλεα τους κνουν," ψελλζω διστακτικ.
"τσι λτε; ταν κνουν το παν, προκειμνου να φανε πως ετε χουμε χσει το μνημονικ μας ετε λμε ψματα ετε και τα δο; ταν προσπαθον με το ωραο λγειν τους να αποδεξουν τι εμες εμαστε που δεν λειτουργομε σωστ; ταν μας απευθνουν τον λγο με καταφρνηση; Ελτε, τρα, κριε!"
"Και το δικαστριο; Τους πιστεει;"
"Μερικς φορς, ναι. Αθωνει τον κατηγορομενο και μετ ακομε κοροδευτικ γλια. Αλλ και ταν καταδικζει, ασκον φεση και φτου απ' την αρχ. Ξαν περμενε, ξαν δικηγροι, ξαν εξονυχιστικς ερωτσεις. Εντωμεταξ, χουν περσει και τρα και τσσερα χρνια. Γι' αυτ κι εμες κουραστκαμε. Και τι κνουμε; Αδιαφορομε. Σιγ μη χαλσουμε τη ζαχαρνια μας!"
"Αλλ δεν εναι λση κι αυτ."
"Δεν εναι. Γλιτνουμε, ωστσο, ταλαιπωρα και μαρτριο. Με συγχωρετε, τρα, ρθαν πελτες."
Φεγει και σκφτομαι τα λγια του. χει τα δκια του. Μα χει και δικο. Κπου το σστημα κνει νερ. Ποια να 'ναι η λση; Δεν χω τα κτσια να την ψξω. Αλλ τι εδ φταει το κρτος, σγουρα φταει. Απ' που και να το πισεις.

 

ΧΧΧΧΧ