Η Κερκßνη εßναι απü τις ομορφüτερες λßμνες μας. ΕπιπλÝον, η δουλειÜ που Ýχει γßνει για να αξιοποιηθεß τουριστικÜ -και Þπια- δεν υστερεß καθüλου σε σχÝση με Üλλους, μη ελληνικοýς, προορισμοýς.
Πρüκειται για διαπßστωση που Ýκανα πριν λßγα χρüνια, καθþς περιδιÜβαινα τη Μακεδονßα. Και αυτÞν ακριβþς τη διαπßστωση συζητοýσα με τον σερβιτüρο μιας ταβÝρνας της περιοχÞς. Εßχα καθßσει απü νωρßς για βραδινü φαγητü και δεν εßχε πÝσει ακüμα πολλÞ δουλειÜ, οπüτε με συντρüφευε στο τραπÝζι.
"ΚαλÜ εßμαστε. Εδþ τουλÜχιστον," παρατÞρησε. "Και χαßρομαι που βοηθÜω τη συμβßα."
"Δεν εßστε ο μαγαζÜτορας;" υπÝβαλα αντροκεντρικÞ απορßα.
"Μπα, τα βρÜδια μüνο Ýρχομαι. Τα πρωινÜ Ýχω την κανονικÞ μου εργασßα."
"Που εßναι, αν επιτρÝπετε;"
"Αστυνομικüς. Στην Τροχαßα."
¢δραξα την ευκαιρßα.
"Τüτε, μια που μιλÜμε Ýτσι φιλικÜ, δþστε μου μια πειστικÞ απÜντηση. Γιατß δεν μοιρÜζετε κλÞσεις για τüσες παραβÜσεις που συχνÜ γßνονται μπροστÜ στα μÜτια σας; Παραβßαση του κüκκινου, Üθλια προσπερÜσματα, θüρυβος απü ενισχυμÝνες εξατμßσεις, ζþνη ασφαλεßας, κρÜνος κλπ κλπ; Σας εßναι βολικüτερα τα παρÜνομα παρκαρßσματα;"
Με κοßταξε εξεταστικÜ. ΣκÝφτηκα üτι Þμουν ßσως απüτομος και προσβλητικüς. ¼μως üχι. ¢λλη Þταν η αιτßα του βλÝμματος.
"Μου φαßνεστε Üνθρωπος εμπιστοσýνης," εßπε. "Και θα σας εξομολογηθþ κÜτι: Ýχουμε κουραστεß να γρÜφουμε Üδικα!"
"ΔηλαδÞ;"
"¸χουμε κουραστεß με ολüκληρη τη διαδικασßα. Δßνουμε την κλÞση και μετÜ περιμÝνουμε κÜμποσους μÞνες, κÜποτε και χρüνο, μÝχρι τη δικÜσιμο. ΠÜμε στο δικαστÞριο και φÝρνουμε στη μνÞμη μας τα συμβÜντα. Αν μας ξεφýγει κÜτι, αν η κατÜθεση διαφÝρει απü üσα εßχαμε γρÜψει, οι δικηγüροι μÜς ξετινÜζουν. Οι ερωτÞσεις και το ýφος τους, προκειμÝνου να δεßξουν δÞθεν την αναξιοπιστßα μας, αγγßζουν τα üρια της γελοιοποßησης της προσωπικüτητÜς μας."
"Μα τη δουλεßα τους κÜνουν," ψελλßζω διστακτικÜ.
"¸τσι λÝτε; ¼ταν κÜνουν το παν, προκειμÝνου να φανεß πως εßτε Ýχουμε χÜσει το μνημονικü μας εßτε λÝμε ψÝματα εßτε και τα δýο; ¼ταν προσπαθοýν με το ωραßο λÝγειν τους να αποδεßξουν üτι εμεßς εßμαστε που δεν λειτουργοýμε σωστÜ; ¼ταν μας απευθýνουν τον λüγο με καταφρüνηση; ΕλÜτε, τþρα, κýριε!"
"Και το δικαστÞριο; Τους πιστεýει;"
"ΜερικÝς φορÝς, ναι. Αθωþνει τον κατηγοροýμενο και μετÜ ακοýμε κοροúδευτικÜ γÝλια. ΑλλÜ και üταν καταδικÜζει, ασκοýν Ýφεση και φτου απ' την αρχÞ. ΞανÜ περßμενε, ξανÜ δικηγüροι, ξανÜ εξονυχιστικÝς ερωτÞσεις. Εντωμεταξý, Ýχουν περÜσει και τρßα και τÝσσερα χρüνια. Γι' αυτü κι εμεßς κουραστÞκαμε. Και τι κÜνουμε; Αδιαφοροýμε. ΣιγÜ μη χαλÜσουμε τη ζαχαρÝνια μας!"
"ΑλλÜ δεν εßναι λýση κι αυτü."
"Δεν εßναι. Γλιτþνουμε, ωστüσο, ταλαιπωρßα και μαρτýριο. Με συγχωρεßτε, τþρα, Þρθαν πελÜτες."
Φεýγει και σκÝφτομαι τα λüγια του. ¸χει τα δßκια του. Μα Ýχει και Üδικο. ΚÜπου το σýστημα κÜνει νερÜ. Ποια να 'ναι η λýση; Δεν Ýχω τα κüτσια να την ψÜξω. ΑλλÜ üτι εδþ φταßει το κρÜτος, σßγουρα φταßει. Απ' üπου και να το πιÜσεις.
|
