ρθρα\Σχολιζοντας  την επικαιρτητα\Θμα παιδεας
 

Θμα παιδεας

Πριν απ αρκετ χρνια, εχα τη χαρ και την ευθνη της διρθωσης γραπτν στο πλασιο των τμηματικν εξετσεων στο μθημα των Γενικν Αρχν του Αστικο Δικαου. Στη Νομικ του Πανεπιστημου της Αθνας.
Ομολογ πως αποροσα απ τα ορθογραφικ λθη και τις ασυνταξες ορισμνων φοιτητν. Τριτοετν, για να εξηγομαστε, ρα τουλχιστον εικοσχρονων.
Αποροσα, επσης, απ την εντολ-συμβουλ του αεμνηστου καθηγητ Ανδρα Γαζ, που ταν απ τους καλτερους αλλ και αυστηρτερους της σχολς.
"Μην ασχολεστε με αυτ τα λθη. Αν χουν γρψει νομικ για να πντε, περστε τους!"
"Μα, κριε καθηγητ, θα γνουν δικαστς, συμβολαιογρφοι, δικηγροι."
"Δεν βαριστε, θα μθουν αργτερα. Αναγκαστικ!"
Φυσικ, υπκουα. Βαρυγκωμντας.

Πριν απ κποιο χρονικ διστημα, καθμουν στην αθουσα αναμονς συμβολαιογρφου και γινα ακοσιος ωτακουστς των εξς τηλεφωνικν φρσεων της γραμματως.
"Βεβαως, περστε ποτε θλετε για να πρετε αντγραφο. Πς; Το πρωττυπο; χι, αυτ δεν επιτρπεται. Τα πρωττυπα των συμβολαων παραμνουν πντα στο αρχεο. χι, δεν πρκειται για να διταξη. χι, χι, αποκλεεται να γνει εξαρεση, αδιφορο ποια υπηρεσα του δημοσου το ζητει. Λυπμαι."
"Προφανς, δεν γνωρζουν λοι οι πελτες αυτ την τυπικ λεπτομρεια," σχολασα χαμογελαστ, για να σπσει κπως η συνοφρωση της γραμματως.
"Δικηγρος ταν, κριε!" με αποστμωσε.

Αναμφβολα, δεν εναι δυνατν να αποδειχθε μαθηματικ η σχση αιτου και αιτιατο ανμεσα στα παραπνω περιστατικ. Η νομοτελειακ, μως, συνπεια της πτσης του επιπδου σε λες τις βαθμδες της εκπαδευσης που οφελεται, ανμεσα σε λλα, στη σταθερ τρηση της αρχς της "σσονος προσπθειας" δεν μπορε οτε πρπει να αμφισβητηθε.
Θα ταν σκοπο να καταναλωθε πολλ φαι ουσα στην αναλυτικ αναζτηση των λαθν που χουν οδηγσει στην απ λους (!) διαπστωση της επικρατοσας "αγραμματοσνης". Κτι ττοιο θα ενδιφερε γενικ τους ιστορικος και ειδικτερα εκενους, οι οποοι θα αναλβουν σως να προετοιμσουν μια μελλοντικ -εκ βθρων και αντξια του ονματς της- εκπαιδευτικ μεταρρθμιση.
Προς το παρν, και μσα στο πλασιο της προσπθειας που μπορε να καταβλει ο καθνας μας με στχο τη βελτωση των συνθηκν της καθημεριντητς μας, μια ιδα θα ταν η κπως σοβαρτερη και συστηματικτερη ενασχληση με το διβασμα. Με το ποιο διβασμα. Ακμα και της εφημερδας η οποα, παρ τον ταχτατο ρυθμ σνταξης και κδοσς της και την αναπφευκτη παρεσφρηση λαθν, δεν παει να αποτελε σημαντικ βοηθ στην οπτικ επαφ με τη γλσσα.
Δεν απαιτεται η, ακριβς ειπεν, "μελτη" των επιφυλλδων και των τυχν περπλοκων ρθρων. Θα αρκοσε το απλ, αλλ' χι επιπλαιο, διβασμα. Για να επιτευχθε η αναγκαα εξοικεωση με τον γραπτ λγο, για τα παιδι, και η απαρατητη συντρηση της σχσης μ' αυτν, για τους μεγλους.
Τρα, αν μπορε κποιος να προχωρσει και σε περαιτρω σσφιγξη των γλωσσικν δεσμν, ακμα καλτερα. Τα βιβλα για κθε γοστο δεν λεπουν απ την ελληνικ αγορ. Λογοτεχνικ, επιστημονικ, ποηση, ευθυμογραφματα. Αρκε να περιδιαβε τις εκθσεις και τα βιβλιοπωλεα ο ενδιαφερμενος και θα εκπλαγε απ την παρεχμενη επιλογ.
πως και να 'χει το πργμα, μνο κρδος αποκομζεται απ το διβασμα, για τον καθνα και για λους μας. Και τα οπτικ νερα επηρεζονται λιγτερο απ σο βλπτονται απ τις ακτινοβολες της ηλεκτρονικς ενημρωσης. Οπτε (για να μην ξεχσουμε τη συνθεια που αποκτσαμε), αξζει να διαβσουμε λγο περισστερο. Δεν αξζει;

ΧΧΧΧΧ