Οι πρüσφατες, αλλÜ δυστυχþς επαναλαμβανüμενες κÜθε χρüνο, δραματικÝς φλüγινες γλþσσες αποτÝλεσαν απλþς αφορμÞ για τη διατýπωση των παρακÜτω σκÝψεων που, üμως, κλωθογυρßζουν εδþ και καιρü στο μυαλü μου. Η αιτßα πρÝπει ν' αποδοθεß σε γενικüτερη και διαρκÝστερη παρατÞρηση: üτι σßγουρα κÜτι δεν πÜει καλÜ στην κοινωνßα μας Þ, μÜλλον, üτι πολλÜ εßναι αυτÜ που δεν πÜνε καλÜ.
"Η χþρα Ýχει μεταβληθεß σε Ýνα απÝραντο φρενοκομεßο," εßχε πει κÜποτε δημüσια ο Κωνσταντßνος ΚαραμανλÞς. Και, σε κλειστü κýκλο, φÝρεται να Ýχει αποφανθεß üτι "αυτüς ο λαüς δεν αλλÜζει με τßποτα"!
ΑρκετÜ χρüνια αργüτερα και απü το επισημüτερο δυνατü βÞμα, το βÞμα της ΒουλÞς, ο Κþστας Σημßτης διαπßστωσε με πρωθυπουργικÞ πßκρα: "ΑυτÞ εßναι η ΕλλÜδα"!
¸τσι εßναι, λοιπüν; Δεν υπÜρχει φως στο τοýνελ; ΑναγκαστικÜ πρÝπει να αφεθοýμε να μας κατακυριεýσει η απαισιοδοξßα; Και να πορευüμαστε πλÝον μοιρολατρικÜ και Üγονα; «Φταßει το κακü το ριζικü μας, φταßει ο Θεüς που μας μισεß...»; Και μÝχρι ποý;
"Φταßει το κρÜτος."
ΜÜλιστα. Κι Ýτσι, με χαρακτηριστικÞ ευχÝρεια, απαγγÝλλουμε την οριστικÞ μας απüφανση που εμπεριÝχει üλα τα στοιχεßα μιας αμετÜκλητης καταδßκης. ΠεπεισμÝνοι μÝχρι τα τρßσβαθα της καλüπιστης ψυχÞς μας, üτι για üλα τα κακÜ που μας βρßσκουν φταßει το κρÜτος.
Η Üθλια οργÜνωση, η αβελτηρßα των μüνιμων υπαλλÞλων, η Ýλλειψη συντονισμοý, η πλημμελÞς εφαρμογÞ των ισχυουσþν διατÜξεων και -γιατß üχι;- η συμφεροντολογικÞ επιρροÞ των εκÜστοτε κρατοýντων.
Οπüτε, περνÜμε στο εξßσου ισοπεδωτικü απüφθεγμα: "Δεν υπÜρχει κρÜτος." Με ελαφριÜ καρδιÜ και με βεβαιüτητα ανεπßδεκτη οποιασδÞποτε αμφισβÞτησης, το κλεßνουμε το θÝμα κι επιστρÝφουμε στην Þσυχη συνεßδησÞ μας.
Μα, σταθεßτε μια στιγμÞ. Τι εßναι αυτü το κατÜπτυστο "κρÜτος"; Απü τι αποτελεßται και ποιοι το στελεχþνουν;
ΜÞπως δεν σýγκειται απü ¸λληνες πολßτες; Απ' τους γονεßς και τους συζýγους μας, τα αδÝρφια και τα παιδιÜ μας; Εμεßς δεν εßμαστε, Üραγε, αυτοß που μακαρßζουμε τους υπαλλÞλους του δημüσιου τομÝα, που αισθανüμαστε κÜποια ζÞλια για τη σταθερüτητα της "καρÝκλας" τους και που επιδιþκουμε την κατÜληψη μιας "θεσοýλας" για να εξασφαλιστεß το μÝλλον; Ημþν Þ των αγαπητþν μας προσþπων;
Τα ερωτÞματα Ýχουν, προφανþς, ρητορικü χαρακτÞρα. Γιατß üλοι μας ευθυνüμαστε για την κατÜσταση (παρÜ λßγο ο δαßμων του υπολογιστÞ να γρÜψει "κατÜντημα", τελευταßα στιγμÞ τον απÝφυγα).
Οι δεξιοß των πρþτων μεταπολεμικþν δεκαετιþν που Ýθεταν τα θεμÝλια της μακροχρüνιας ευημερßας τους. Οι επß δικτατορßας μηδßσαντες που μερßμνησαν για τη διÜχυση της εθνικοφροσýνης σε üλα τα γρανÜζια της κρατικÞς μηχανÞς. Οι σοσιαλιστÝς, αργüτερα, που επιζÞτησαν την εξισορροπητικÞ δικαιοσýνη, προσφεýγοντας σε τιμωρητικÞ ισοπÝδωση. Οι σημερινοß «γαλÜζιοι».
Αυτü το κρÜτος, λοιπüν, το Ýνοχο και ανýπαρκτο, δεν γεννÞθηκε ως δια μαγεßας. ΟικοδομÞθηκε απü üλους μας και απαρτßζεται απü πρüσωπα υπαρκτÜ. Απü εμÜς.
ΕπομÝνως, θα Þταν ßσως προτιμüτερο να σταματÞσει αυτÞ η βολικÞ κριτικÞ και να ερευνηθοýν οι δυνατüτητες που Ýχει ο καθÝνας μας για να αλλÜξει η καταστροφικÞ ροÞ.
Υπεýθυνοι δεν εßναι οι "Üλλοι". Υπεýθυνοι εßμαστε üλοι εμεßς. Και, για να ξαναθυμηθοýμε τη χιλιοακουσμÝνη μα πÜντα χρÞσιμη φρÜση του ΠροÝδρου Τζων ΚÝννεντυ: "Μη ρωτÜς τι μπορεß να κÜνει για σÝνα η χþρα σου, αλλÜ τι μπορεßς εσý να κÜνεις γι' αυτÞν".
Παραδεßγματα με «θετικÞ γκρßνια» ακολουθοýν στα επüμενα φýλλα.
|
