ρθρα\Σχολιζοντας  την επικαιρτητα
 

«Τις πταει;»

 

Οι πρσφατες, αλλ δυστυχς επαναλαμβανμενες κθε χρνο, δραματικς φλγινες γλσσες αποτλεσαν απλς αφορμ για τη διατπωση των παρακτω σκψεων που, μως, κλωθογυρζουν εδ και καιρ στο μυαλ μου. Η αιτα πρπει ν' αποδοθε σε γενικτερη και διαρκστερη παρατρηση: τι σγουρα κτι δεν πει καλ στην κοινωνα μας , μλλον, τι πολλ εναι αυτ που δεν πνε καλ.
"Η χρα χει μεταβληθε σε να απραντο φρενοκομεο," εχε πει κποτε δημσια ο Κωνσταντνος Καραμανλς. Και, σε κλειστ κκλο, φρεται να χει αποφανθε τι "αυτς ο λας δεν αλλζει με τποτα"!
Αρκετ χρνια αργτερα και απ το επισημτερο δυνατ βμα, το βμα της Βουλς, ο Κστας Σημτης διαπστωσε με πρωθυπουργικ πκρα: "Αυτ εναι η Ελλδα"!
τσι εναι, λοιπν; Δεν υπρχει φως στο τονελ; Αναγκαστικ πρπει να αφεθομε να μας κατακυριεσει η απαισιοδοξα; Και να πορευμαστε πλον μοιρολατρικ και γονα; «Φταει το κακ το ριζικ μας, φταει ο Θες που μας μισε...»; Και μχρι πο;

 

"Φταει το κρτος."
Μλιστα. Κι τσι, με χαρακτηριστικ ευχρεια, απαγγλλουμε την οριστικ μας απφανση που εμπεριχει λα τα στοιχεα μιας αμετκλητης καταδκης. Πεπεισμνοι μχρι τα τρσβαθα της καλπιστης ψυχς μας, τι για λα τα κακ που μας βρσκουν φταει το κρτος.
Η θλια οργνωση, η αβελτηρα των μνιμων υπαλλλων, η λλειψη συντονισμο, η πλημμελς εφαρμογ των ισχυουσν διατξεων και -γιατ χι;- η συμφεροντολογικ επιρρο των εκστοτε κρατοντων.
Οπτε, περνμε στο εξσου ισοπεδωτικ απφθεγμα: "Δεν υπρχει κρτος." Με ελαφρι καρδι και με βεβαιτητα ανεπδεκτη οποιασδποτε αμφισβτησης, το κλενουμε το θμα κι επιστρφουμε στην συχη συνεδησ μας.

 

Μα, σταθετε μια στιγμ. Τι εναι αυτ το κατπτυστο "κρτος"; Απ τι αποτελεται και ποιοι το στελεχνουν;
Μπως δεν σγκειται απ λληνες πολτες; Απ' τους γονες και τους συζγους μας, τα αδρφια και τα παιδι μας; Εμες δεν εμαστε, ραγε, αυτο που μακαρζουμε τους υπαλλλους του δημσιου τομα, που αισθανμαστε κποια ζλια για τη σταθερτητα της "καρκλας" τους και που επιδικουμε την κατληψη μιας "θεσολας" για να εξασφαλιστε το μλλον; Ημν των αγαπητν μας προσπων;
Τα ερωτματα χουν, προφανς, ρητορικ χαρακτρα. Γιατ λοι μας ευθυνμαστε για την κατσταση (παρ λγο ο δαμων του υπολογιστ να γρψει "κατντημα", τελευταα στιγμ τον απφυγα).
Οι δεξιο των πρτων μεταπολεμικν δεκαετιν που θεταν τα θεμλια της μακροχρνιας ευημερας τους. Οι επ δικτατορας μηδσαντες που μερμνησαν για τη διχυση της εθνικοφροσνης σε λα τα γρανζια της κρατικς μηχανς. Οι σοσιαλιστς, αργτερα, που επιζτησαν την εξισορροπητικ δικαιοσνη, προσφεγοντας σε τιμωρητικ ισοπδωση. Οι σημερινο «γαλζιοι».
Αυτ το κρτος, λοιπν, το νοχο και ανπαρκτο, δεν γεννθηκε ως δια μαγεας. Οικοδομθηκε απ λους μας και απαρτζεται απ πρσωπα υπαρκτ. Απ εμς.
Επομνως, θα ταν σως προτιμτερο να σταματσει αυτ η βολικ κριτικ και να ερευνηθον οι δυναττητες που χει ο καθνας μας για να αλλξει η καταστροφικ ρο.
Υπεθυνοι δεν εναι οι "λλοι". Υπεθυνοι εμαστε λοι εμες. Και, για να ξαναθυμηθομε τη χιλιοακουσμνη μα πντα χρσιμη φρση του Προδρου Τζων Κννεντυ: "Μη ρωτς τι μπορε να κνει για σνα η χρα σου, αλλ τι μπορες εσ να κνεις γι' αυτν".
Παραδεγματα με «θετικ γκρνια» ακολουθον στα επμενα φλλα.

 

ΧΧΧΧΧ