Αν βρεθείτε στην Πίζα και ανεβείτε μέχρι τον τελευταίο όροφο του πασίγνωστου πύργου της (ναι, ακριβώς αυτού, του κατά λάθος κεκλιμένου, αρχιτεκτονικού δημιουργήματος), μπορεί να αισθανθείτε κάποια ελαφριά ζάλη. Μην ανησυχείτε, δεν πρόκειται για τίποτα το ανησυχητικό… μικροπράγματα. Στην περίπτωση αυτή, όμως, θα χρειαστείτε αντίδοτο. Και τι καλύτερο από την ομοιοπαθητική θεραπεία; Μια ζάλη, με άλλα λόγια, από αγνό, γλυκόπιοτο κόκκινο κρασί της Τοσκάνης;
Οπότε, επιβάλλεται μια επίσκεψη στο εστιατόριο που φέρει το όνομα "A Casa Mia", "Στο σπίτι μου". Γιατί, πραγματικά, πρόκειται για το σπίτι όπου γεννήθηκε ο ιδιοκτήτης, όπου μεγάλωσε, όπου έζησε και παντρεύτηκε. Και όπου, τώρα, το έχει μετατρέψει σε έναν πανέμορφο χώρο. Διαθέτει τέσσερα δωμάτια, με διαφορετική διακόσμηση στο καθένα, στα οποία ξεδιπλώνεται με μαεστρία η μαγειρική φαντασία και ευφραίνεται ο ουρανίσκος από τους θησαυρούς της κάβας του.
"Δηλαδή, αν δεν ανέβει κανείς στον πύργο ή αν δεν ζαλιστεί από την κλίση του, δεν αξίζει η επίσκεψη στο εστιατόριο;"
"Καλά, τρόπος του λέγειν. Ένα είδος εισαγωγής ήταν, με κάποια χιουμοριστική διάθεση. Όχι κυριολεκτική παρατήρηση!"
"Ωραία. Ας προχωρήσουμε, λοιπόν, στο παρασύνθημα. Γιατί άραγε να αξίζει μια επίσκεψη στο... σπίτι του εν λόγω κυρίου;"

Πιάνοντας το νήμα μερικά χρόνια πίσω, βρισκόμαστε στα 1993. Δυο φίλοι εργάζονται σε εργοστάσιο κεραμικής, πλάθοντας αγγεία.
Μα, παράλληλα, πλάθουν και όνειρα. Να κάνουν στη ζωή τους κάτι περισσότερο.
Το μεροκάματο, όμως, προηγείται. Έως ότου, μια μέρα, η επιχείρηση ρίχνει κανόνι. Fallimento, που λένε.
Και οι δυο φίλοι αναγκάζονται να προσγειώσουν τα όνειρά τους. Λάτρεις του καλού φαγητού, αποφασίζουν να κερδίσουν τον επιούσιο ανοίγοντας εστιατόριο. Όχι κανένα ταχυφαγείο, ούτε ένα απλό ταβερνάκι. Εστιατόριο πολυτελείας.
Και να που ο τολμών νικά! Από τα πιο φημισμένα "στέκια" της περιοχής της Τοσκάνης σήμερα, το όνειρο του Fabrizio Tagnotti και του Carlo del Moro πραγματοποιείται.
Ο περαστικός, αν εξαιρέσεις μια απλή, μικρή πινακίδα με το ιδιόρρυθμο όνομα, δεν συνειδητοποιεί πως βρίσκεται μπροστά σε εστιατόριο. Ούτε έντονος φωτισμός ούτε προκλητική διακόσμηση. Μια χαμηλή μάντρα, σιδερένια κάγκελα, δέντρα και λουλούδια. Στο κατώφλι, είναι σαν να χτυπάς το κουδούνι σε φιλικό σπίτι. Και, στο εσωτερικό, οι συνδαιτυμόνες μοιράζονται σε αληθινά δωμάτια ενός σπιτιού.
Ατμόσφαιρα οικογενειακή.
Χωρίς, όμως, περιττές διαχύσεις.
Με ευγένεια και διακριτικότητα, αλλά και με υπογραμμισμένη την επαγγελματική επάρκεια.
Ο Fabrizio και η βοηθός του (θα μπορούσε να ήταν η κόρη του) σε υποδέχονται με χαμόγελο και θερμή χειραψία. Στο βάθος του διαδρόμου  εμφανίζεται από την πόρτα της κουζίνας και σε χαιρετάει, σαν παλιός γνώριμος, ο Carlo, με μια ποδιά μάγειρα. Σαν να σου λέει: "Καλώς ήρθατε, σας περιμέναμε. Δώστε μου δυο λεπτά να τελειώσω το φαγητό και έρχομαι."

Και το φαγητό δεν αργεί να έρθει. Πρώτα έρχεται, φυσικά ο κατάλογος. Μόνο που ο Fabrizio τον... ακυρώνει! Δεν αρνείται να δεχθεί παραγγελία βασισμένη στο μενού· σε κατευθύνει, ωστόσο, στα πιάτα της ημέρας. Στα παρουσιάζει, όπως ακριβώς θα έκανε η νοικοκυρά του σπιτιού αναγγέλλοντας τα δημιουργήματά της.
Ας μην θεωρηθεί ότι προσπαθεί να σε παρασύρει σε πιάτα ακριβότερα. Οι τιμές κυμαίνονται στο ίδιο επίπεδο. Αλλά ο τρόπος που περιγράφει τα πιάτα της "θάλασσας" και της "στεριάς", όπως χαρακτηριστικά διαχωρίζει τα ψάρια από τα κρέατα και τα στεριανά απ' τα θαλασσινά ορεκτικά μεζεδάκια, σε κάνει να λησμονήσεις τον κατάλογο και να αφεθείς στις προτάσεις του.
Νιώθεις ότι η λεπτομερειακή αναφορά των συστατικών, μαζί με την τεχνική της ανάμειξης και παρασκευής τους, γίνεται σαν να δημιουργείται εμπρός στα μάτια σου ένας ζωγραφικός πίνακας: με το τελάρο, τα χρώματα και το πινέλο να δίνουν ζωή στη φαντασία του καλλιτέχνη.
Παράδειγμα υπ' αριθμόν ένα.
"Για πρώτο πιάτο, εφόσον θα πάρετε ζυμαρικό, σας προτείνω ραβιόλια γεμισμένα με ρικότα και με σπανάκι, μαζί με τριμμένη παρμεζάνα και κουκουναρόσπορους. Θα τα περιχύσω με βούτυρο και ζαφορά. Μέσα άσπρο και πράσινο, απ' έξω κίτρινο."
Παράδειγμα υπ' αριθμόν δύο.
"Για σας, κύριε, θα έφτιαχνα ταλιολίνι με παρμεζάνα, αλλά θα τα στόλιζα με τριμμένη άσπρη τρούφα. Αληθινή, εννοείται, όχι σαν κάτι τεχνητές απομιμήσεις. Ναι, δυστυχώς, υπάρχουν και τέτοια στη δουλειά μας."
Συμφωνείς με τις ιδέες του (μπορείς να κάνεις κι αλλιώς;) και περνάει στο κυρίως πιάτο.
"Θάλασσα ή στεριά;"
"Ξέρετε, δεν είμαστε κάθε μέρα στην Ιταλία. Θα προτιμούσα να μείνω σε ζυμαρικό. Ει δυνατόν, ραβιόλια. Ήσαν τέλεια."
"Δεν υπάρχει πρόβλημα, κυρία μου. Επιμένω, παρά ταύτα, στην ερώτησή μου. Θάλασσα ή στεριά;"
"Θάλασσα."
Και ακολουθεί το παράδειγμα υπ' αριθμόν τρία.
"Ραβιόλια, λοιπόν, γεμισμένα με ψίχα από σφυρίδα, σκόρδο και μαϊντανό. Θα τα φτιάξω με το αγνότερο ελαιόλαδο της περιοχής και θα τους ρίξω μικρά κομμάτια τρούφας. Μαύρης αυτή τη φορά."
Σημειώνει κάτι στο χαρτί που κρατάει στα χέρια του, αν και δεν παίρνεις όρκο γι' αυτό. Και συνεχίζει.
"Ο σύντροφός σας προτιμάει στεριά, το βλέπω στα μάτια του."
"Σωστό. Αλλά με ζυμαρικό κι εγώ. Παρέα είμαστε."
Παράδειγμα υπ' αριθμόν τέσσερα, λοιπόν.
"Πώς σας φαίνεται η ιδέα μου για σπαγγέτι, κρέας από  μοσχαρίσιο μάγουλο, μαζί με όσα πράσινα λαχανικά έχω στην κουζίνα, λιωμένο κατσικίσιο τυρί και λίγο πεκορίνο;"
Το είπαμε ήδη: συμφωνείς, ό,τι κι αν σου λέει…
Και το αποτέλεσμα δικαιώνει τον ευρηματικό εστιάτορα, όσο και σένα για την εμπιστοσύνη που του δείχνεις.

Μετά χάνεται για λίγα λεπτά. Εσύ χαζεύεις τον κατάλογο με τα κρασιά, ψάχνοντας να βρεις το ακριβότερο. Είναι το Sassicaia, του 1990· η τιμή του, ευρώ 120! Ο Fabrizio, όμως, σε διακόπτει πάλι.
"Όσο για ποτό, μπορείτε προφανώς να επιλέξετε από τον κατάλογο. Θα σας συνιστούσα, ωστόσο, να δοκιμάσετε ένα κρασί στην παραγωγή του οποίου συμμετέχουμε, ο συνεταίρος μου κι εγώ."
"Είστε και αμπελουργοί, εκτός από εστιάτορες;" Η ερώτηση μοναδικό σκοπό έχει να τον οδηγήσει σε περαιτέρω διευκρινίσεις.
"Αμπελουργοί όχι. Ακούστε. Εδώ πιο νότια, κοντά στη Σιένα, παράγεται η περίφημη ιταλική ποικιλία Montalcino. Υπάρχει, που λέτε, ένας κτηματίας που είχε αποφασίσει να παράγει αποκλειστικά κόκκινο κρασί. Το άσπρο δεν τον συνέφερε. Καταναλώνεται την ίδια χρονιά, δεν έχει πολλά έξοδα παρασκευής και συντήρησης, δεν αφήνει κέρδος. Έλα, όμως, που εμείς χρειαζόμαστε άσπρο στη δουλειά μας."
"Ο λόγος;"
"Μα η πελατεία μας θέλει θάλασσα."
"Σύμφωνοι, αλλά τα καινούργια γαλλικά πρότυπα δεν αποκλείουν να συνοδεύεται το ψάρι με κόκκινο. Φυσικά, κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις."
"Τι τα θέλετε, τι τα γυρεύετε; Ο κόσμος είναι κολλημένος στα πατροπαράδοτα. Η θάλασσα είναι δίπλα μας, το άσπρο θεωρείται απαραίτητη συνοδεία στο πιάτο το θαλασσινό."
"Λοιπόν;"
"Λοιπόν, πείσαμε τον παραγωγό να βγάζει πέντε περίπου χιλιάδες φιάλες άσπρο κάθε χρόνο. Εμείς του αγοράζουμε γύρω στις τέσσερις, με τις υπόλοιπες προμηθεύει άλλα μαγαζιά."
"Και καταναλώνετε τέσσερις χιλιάδες μπουκάλια τον χρόνο;"
"Αμέ. Με μέσο όρο δώδεκα την ημέρα, αφού δουλεύουμε μεσημέρι βράδυ... Για κάντε τον πολλαπλασιασμό. Ο κόσμος πίνει, τι νομίζετε;"
"Και με το κόκκινο;"
"Εκεί, τα πράγματα αλλάζουν. Εμείς αγοράζουμε τριακόσιες μόνο φιάλες από το merlot του. Φυσικά, είναι ακριβότερο. Θέλει να μείνει τρία με τέσσερα χρόνια σε ξύλινο βαρέλι, ακολουθεί η επεξεργασία του και μόνο τον πέμπτο χρόνο το παίρνουμε για κατανάλωση. Τώρα που μιλάμε, πρέπει να έχουμε στην κάβα καμιά εξηνταριά κομμάτια. Και είμαστε ακόμα στον Φεβρουάριο. Θα το δοκιμάσετε;"
Υπήρχε περίπτωση ν' αρνηθούμε;

Ήσαν τόσο γευστικά όλα, που δεν προχωρήσαμε σε γλυκό. Ακολουθούσε μια μέρα περπατητής περιήγησης των αξιοθέατων. Πληρώσαμε τον λογαριασμό (12 ευρώ κάθε ζυμαρικό και 16 ευρώ το κρασί, σύνολο ευρώ 64) και δώσαμε ραντεβού για το επόμενο βράδυ. Έπρεπε να μιλήσουμε για το... ρεπορτάζ.
Τη δεύτερη φορά, το μενού περιείχε σκορδομακάρονα με χταπόδι, γαρίδες και άλλα θαλασσινά για πρώτο και, για το κυρίως πιάτο, αγριογούρουνο με κουκουναρόσπορους και με περίχυση από σάλτσα μαύρης, πικρής σοκολάτας! Όπως τ' ακούτε. Το κρασί ήταν κόκκινο Brunelli του 2000. Δοκιμάσαμε και τα γλυκά.
Όλα θαυμάσια. Και τιμές πολύ λογικές.
Όμως...
Αν βρεθείτε στην Πίζα και θελήσετε ν' ακολουθήσετε τη συμβουλή ενός ερασιτέχνη, πηγαίνετε στο A Casa Mia και επιλέξετε κατ' εξοχήν τα ζυμαρικά που θα σας προτείνει ο Fabrizio και που μαγειρεύει ο Carlo. Μαζί με το κόκκινο κρασί, στην "παραγωγή του οποίου συμμετέχουν", η ιταλική... πάστα τους είναι όλα τα λεφτά.

Ristorante "A Casa Mia", Via Provinciale Vicarese 10, Ghezzano (Pisa).
www.ristoranteacasamia.it
e-mail: ristoranteacasamia@supereva.it