Στις 15 Οκτωβρίου 1961, δυο βδομάδες πριν από εκείνες τις εκλογές τις αλησμόνητες που τυράννησαν την Ελλάδα, η εφημερίδα «Ελευθερία» με τον μητσοτακικό Πάνο Κόκκα διευθυντή και με αρθρογράφο τον μετέπειτα υπουργό της χούντας Θεοφύλακτο Παπακωνσταντίνου (πώς αλλάζουν οι καιροί στην πολιτική μας πατρίδα!) δημοσίευε πρωτοσέλιδα ένα χαριτωμένο κείμενο του χαρισματικού Μίνωα Αργυράκη. Με τα χαρακτηριστικά σκίτσα του και με την πνευματώδη γραφίδα του, τελείως έξω από οποιοδήποτε κλίμα προεκλογικό, έγραφε για κάποιον περίπατο στο «παλαιικό Γκαζοχώρι», για «ένα ζωντανό νεκροταφείο δίπλα στο παλιό του Κεραμεικού».
Ανάμεσα στα άλλα, αναφερόταν σε μια μεγάλη καφασοποιία που βρισκόταν εκεί, «στην παλιά συνοικία που μοιάζει σχεδόν με νεκρούπολι». Οι εργάτες της στο πεζοδρόμιο, «κάθονται κατάχαμα, φοράνε καπέλλα αποκρηάτικα χάρτινα από εφημερίδες, σκύβουνε, καρφώνουνε, φτιάχνουνε καινούργια κασσόνια». Στη γωνιά της οδού Περσεφόνης.
Αυτά τότε, στα 1961.

Τώρα, σχεδόν μισόν αιώνα αργότερα, η περιοχή μόνο με νεκρόπολη δεν μοιάζει. Φανταχτερός ο σταθμός του μετρό, πολλές οι πολυκατοικίες, πήχτρα τα εστιατόρια και τα μπαρ, μυρμήγκια οι βραδινοί και νυκτερινοί επισκέπτες. Και, στη γωνιά της οδού Περσεφόνης, από τις δώδεκα το μεσημέρι μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες, περιμένει την πελατεία του το σημερινό «Γκαζοχώρι».
«Μεζεδοκαφενέ» ονομάζουν το μαγαζί τους τα ξαδέρφια από τον Ζυγό της Άρτας, οι δυο Χάρηδες.
«Ποιον Χάρη θέλετε;» ακούγεται η ερώτηση, καθώς τηλεφωνείς για να κλείσεις τραπέζι. «Αυτόν που λένε δάσκαλο ή αυτόν με τα μαλλιά;»
Άμα τους γνωρίζεις, δεν απορείς με τη διάκριση. Ο επονομαζόμενος «δάσκαλος» δεν είναι καθόλου φαλακρός, όμως ο άλλος Χάρης τρέφει κόμη που θα τη ζήλευαν ο Αγαμέμνων και οι «καρηκομόωντες» Αχαιοί της Ιλιάδος. Πρώτα ξαδέρφια, που αποφάσισαν να αναζητήσουν την τύχη τους στον χώρο της γαστρονομίας. Βρήκαν βοήθεια στις αδελφές τους, έριξαν μέσα στη χύτρα τις οικονομίες τους, πρόσθεσαν τη διάθεσή τους για δουλειά, πασπάλισαν το τελικό προϊόν με το χαμόγελό τους και να το αποτέλεσμα: εδώ και ένα χρόνο, λειτουργεί στη γωνία Περσεφόνης και Δεκελέων ένα ειλικρινά αξιοθαύμαστο μαγαζί.

Όταν φτάσαμε και είδαμε το κρατημένο τραπέζι, δεν αποφύγαμε ένα ειρωνικό χαμόγελο. Εννιά η ώρα και ο «μεζεδοκαφενές» ήταν άδειος. Όσον αφορά, τουλάχιστον, στον εσωτερικό του χώρο που δεν καταλαμβάνει πιο πολλά από σαράντα τετραγωνικά. (Έχει και εξωτερικό κομμάτι, σκεπαστό και προφυλαγμένο. Εκεί, έτρωγαν μερικές παρέες, είναι αλήθεια.)
«Σιγά την ανάγκη για κράτηση!» μουρμουρίσαμε χαμηλόφωνα. «Αυτές οι συνήθειες του εξωτερικού θα μας φάνε! Εδώ είναι Ελλάδα, μωρέ!» Χωρίς να σκεφτούμε ότι, ακριβώς επειδή είναι Ελλάδα, τα ωράρια επιμηκύνονται και διευρύνονται. Την ώρα που φεύγαμε, γύρω στις έντεκα, δεν έπεφτε καρφίτσα. Ούτε στα μέσα ούτε στα έξω. Ούτε στο πεζοδρόμιο. Και ένας κόσμος γύρω, περίμενε όρθιος.
Γιατί άραγε; Αξίζει πραγματικά τον κόπο; Για να δοθεί απάντηση στα ερωτήματα αυτά, χρειάζεται οπωσδήποτε να φλυαρήσουμε λιγάκι.
Στη φλυαρία μας, λοιπόν, πρέπει να αναφερθούμε στον κατάλογο των φαγητών και των ποτών. Μην αναζητήσετε την πολυτέλεια. Αναζητήστε, ωστόσο, την ποικιλία. Και την πρωτοτυπία.

Ξεκινώντας από τις σαλάτες και τα ορεκτικά. Εκτός από τα γνωστά και τα συνηθισμένα (τυροκαφτερή, κολοκυθοκεφτέδες, πιπεριές γεμιστές κλπ), που κι αυτά είναι ιδιαίτερα προσεγμένα, θα βρείτε σαγανάκι τριών τυριών, μελιτζανοσαλάτα πολίτικη, χούμους και κάτι εξαιρετικό: εσμέ-τσεμέν το λένε, έχει για βάση τα καρύδια και είναι τουρκικής προέλευσης.
Προχωρώντας στους μεζέδες και, αφού δοκιμάσετε από μια τηγανιά (χοιρινή και κοτοπουλίσια), λουκάνικο σχάρας και μπεκρή μεζέ του Χάρη, θα σταθείτε οπωσδήποτε στον μεϊχανομεζέ, στις μελιτζάνες μπορανά και στο ριζότο του Αχμέτ.
Δεν είναι, προφανώς, δυνατόν να γευθείτε τα πάντα. Οτιδήποτε, πάντως, χαϊδέψει τον ουρανίσκο σας θα σας ανταμείψει. Και δεν πρόκειται να απογοητευθείτε ούτε από το γλυκό. Δεν εμφανίζεται στον κατάλογο, αλλά το καζάν ντεμπί είναι θεσπέσιο.
Με τα παραπάνω, σίγουρα θα έχετε παρατηρήσει μια κάποια νότα τουρκική στα εδέσματα. Τυχαίο; Καθόλου. Στο μαγειρείο, εκτός από ελληνικά χέρια, μεγαλουργεί και ο Αχμέτ. (Θυμάστε το ριζότο που προαναφέρθηκε;) Αρκετά χρόνια στη χώρα μας, δεν έχει λησμονήσει τις ρίζες του και έχει μάθει τι αρέσει στα ελληνικά στόματα. Το αποτέλεσμα του συνδυασμού μνήμης και εμπειρίας δεν είναι διόλου ευκαταφρόνητο.

Αν περάσουμε τώρα στο τμήμα των ποτών, μια που οι πελάτες του μαγαζιού διαθέτουν και λάρυγγες οι οποίοι χρειάζονται τερψιλαρύγγια, δεν θα μείνουμε αδιάφοροι. Και τούτο, γιατί δεν είναι οι μπύρες και το κρασί αυτά που κυριαρχούν, αλλά το ούζο, η ρακή και το τσίπουρο.
Ούζο Γάτσιου (ηπειρώτικο), Δολύχι (ικαριώτικο), ούζο 7 (θρακιώτικο), μαζί με το άλλο, το «θεϊκόν», από χαρμάνι εφτά ελληνικών βοτάνων. Ρακή χύμα από τις Δαφνές της Κρήτης. Τσίπουρο Ζαμπέλα (ηπειρώτικο) χωρίς γλυκάνισο, Μοσχοστάφυλο (θεσσαλικό) με ή χωρίς γλυκάνισο, τσίπουρο σε μπουκαλάκι μινιατούρα. Για το τέλος δε, αν το αντέχετε, ρακόμελο από την Αμοργό.
Ωραία, μέχρι εδώ; Ωραία. Μα φτάνει και η στιγμή της «λυπητερής». Και στο σημείο αυτό, οι εκπλήξεις συνεχίζονται. Ευχάριστα. Γιατί, αν εξαιρεθούν οι ποικιλίες που κοστίζουν από δώδεκα ευρώ, κανένα πιάτο δεν υπερβαίνει τα έξι. Με χαμηλότερη τιμή, τα τρία ευρώ της τυροκαφτερής και της τυροσαλάτας. Ανάλογα ισχύουν για τα ποτά.
Οπότε; Οπότε, γίνεται απόλυτα κατανοητή η κοσμοσυρροή.  Με τους νέους να αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία. Χωρίς κάτι τέτοιο να οδηγεί στη σκέψη πως τα γκρίζα μαλλιά δεν είναι ευπρόσδεκτα ή πως τυχόν είναι δακτυλοδεικτούμενα. Η ευγένεια και η προθυμία των σερβιτόρων, οι γελαστοί «Χάρηδες», η ποιότητα του φαγητού και του ποτού, συνδυασμένα όλα αυτά με τις λογικές και προσιτές τιμές, δημιουργούν έναν πόλο ακαταμάχητης έλξης.

Κι αν τύχει και κάθεστε έξω, θα χαρείτε επιπλέον τη ζωντάνια της όλης περιοχής. Όχι, δεν θα ζαλιστείτε από θορυβώδεις εξατμίσεις, γιατί κι αυτές –ελάχιστες και σαν να βγαίνουν με σιγαστήρα- αποτελούν τμήμα της περιρρέουσας ατμόσφαιρας. Όπως τμήμα της αναπόσπαστο αποτελεί και το συμπαθητικό τετράποδο που περιφέρεται δίχως να ενοχλεί. Καθώς και το τρένο του ΟΣΕ που σφυρίζει αραιά και πού, στην πορεία του από ή προς τον Πειραιά.
          Ο τιμοκατάλογος του μεζεδοκαφενέ περιέχει και μερικές σημειώσεις. Η δεύτερη δεν μπορεί παρά να προκαλέσει σχολιασμό.
«Γιατί; Τι το περίεργο αναφέρει;»
«Αναφέρει ότι στο κατάστημα υπάρχει “κυτίο” παραπόνων!»
«Το επιβάλλει ο νόμος, αν δεν απατώμαι.»
«Πολλά επιβάλλει ο νόμος στην καλή μας χώρα. Στην εφαρμογή κολλάει το πράγμα. Τέλος πάντων…
Τα παιδιά που δουλεύουν στο Γκαζοχώρι είναι νέα, έχουν επιλέξει να παρέχουν ποιοτικές υπηρεσίες και δείχνουν έτοιμα να δεχτούν υποδείξεις για τη βελτίωση της δουλειάς τους. Αξίζουν την υποστήριξή μας!»

Γκαζοχώρι
Δεκελέων 2 & Περσεφόνης 61, Γκάζι, Σταθμός Μετρό: Κεραμεικός
Τηλ.: 210 342 4044