Ναι, εντάξει, η Νότιος Αφρική (και, ειδικότερα, η Πόλη του Ακροατηρίου ή, αλλιώς, Κέιπ Τάουν) δεν είναι δίπλα. Το ταξίδι διαρκεί πολλές ώρες. Έχει, ωστόσο, το καλό πως δεν αλλάζεις ώρα στο ρολόι σου. Οπότε, μπορείς να διηγείσαι τα κατορθώματά σου πίσω στην πατρίδα αμέσως, χωρίς να φοβάσαι μήπως ξυπνήσεις τον συνομιλητή σου.
Στο κάτω-κάτω της γραφής, γιατί τα έχουμε τα κινητά;
Να μην τα χρησιμοποιήσουμε, βρε αδερφέ, για να κομπάσουμε ότι πλεύσαμε παρέα με τις φάλαινες; Ή ότι βουτήξαμε σε νερά όπου συχνάζουν καρχαρίες;
Και, αν δεν γίνουμε πιστευτοί στην αφήγηση αυτή (την οποία, προφανώς, στηρίξαμε σε φουσκωμένες περιγραφές ταξιδιωτικού οδηγού), είναι απολύτως βέβαιο ότι θα μας πιστέψουν, όταν πιάσουμε το λακριντί σχετικά με τις σπουδαίες γαστριμαργικές απολαύσεις. Και πως συνοδεύσαμε το γεύμα ή το δείπνο με κρασιά της περιοχής.
Γιατί, πώς να γίνει, είναι ιδιαίτερα δημοφιλή τα εκεί προϊόντα της βακχικής αμπέλου. Άλλο αν δεν τα πολυσυνηθίζουμε εδώ.
           Οι γνωστότεροι αμπελώνες, αυτοί που δέχονται τα πλήθη των τουριστών, βρίσκονται κοντά στο Κέιπ Τάουν και ζωγραφίζουν με τα εναλλασσόμενα χρώματά τους τις πλαγιές των βουνών που φτάνουν μέχρι τα χίλια πεντακόσια μέτρα υψόμετρο. Αναφερόμαστε, φυσικά, στις βόρειες πλαγιές: δεν πρέπει να λησμονείται ότι στο νότιο ημισφαίριο οι βορειοκεντρικές εμμονές μας αναθεωρούνται.
Μόνο που δεν αναθεωρείται η επεκτατική ιστορία μας. Γιατί αυτός που είχε την έμπνευση της οινοκαλλιέργειας ήταν Ολλανδός. Ο διοικητής της περιοχής, ο κύριος Simon van der Stel, πίσω στα 1679. Δυο αιώνες πριν από τη γαλλική επανάσταση, λοιπόν, ο εν λόγω διοικητής προχώρησε στη δική του επανάσταση -γεωργική, αυτή- χαρίζοντας στην περιοχή και στην αιωνιότητα το ονοματάκι του: Stellenbosch, το δάσος του Στελ.
Ξεκίνησε με ένα κτήμα, στους πρόποδες του Table Mountain. Στη συνέχεια, απλώθηκε και δώρισε τις αμπελουργικές του γνώσεις στους γηγενείς της ευρύτερης περιοχής.
Καμιά δεκαριά χρόνια αργότερα, βρήκαν εκεί καταφύγιο περί τους διακόσιους Ευρωπαίοι ουγενότοι, χριστιανικά διωγμένοι από τα πατρώα καθολικά εδάφη λόγω των αιρετικών προτεσταντικών απόψεών τους! Δεν είχαν μεν ιδέα από αμπέλια, αλλά έμαθαν. Και πρόκοψαν.
Πέρασαν πάνω από δέκα δεκαετίες και τα κρασιά τους δεν κατόρθωναν να πείσουν ακόμη τους γευσιγνώστες συμπατριώτες τους της γηραιάς ηπείρου. Έως ότου οι αγγλο-γαλλικοί πόλεμοι των αρχών του 19ου αιώνα στέρησαν την Αλβιόνα από το φραντσέζικο νέκταρ.
"Έτσι είστε εσείς;" βροντοφώναξαν. "Θα σας δείξουμε κι εμείς!"
Και άρχισε η εισαγωγή νοτιοαφρικανικών οίνων. Η οποία, όμως, άργησε να ευδοκιμήσει. Αφενός οι οπισθοδρομικές τάσεις των εγχώριων συνεταιριστικών οργανώσεων, αφετέρου η επιμονή των λευκών να διαχωρίζουν τους... αμνούς από τα ερίφια και να λατρεύουν τη θεότητα του απαρτχάιντ, κράτησαν την παραγωγή στο περιθώριο της παγκόσμιας κατανάλωσης.
Αλλά τώρα πια...

Τι Chardonnay, τι Sauvignon, τι Syrah, τι Cabernet, τι Merlot! Τι ρουμπινένια κόκκινα, τι κεχριμπαρένια άσπρα! Άλλα με έντονη μυρουδιά βαρελίσιου ξύλου και με ψηλό αλκοόλ, άλλα πιο ελαφρά και φρουτομύριστα.
Πάμε μια βόλτα στα κτήματα; Πάμε. Είτε με τρένο είτε με πούλμαν εκδρομικό είτε με νοικιασμένο όχημα, οι νοτιοαφρικανικοί αμπελώνες μάς καλοδέχονται. (Και με αερόστατο πραγματοποιείται η επισκόπηση, αλλά είναι κατ' ανάγκην αφ' υψηλού, οπότε βγαίνει απαγορευτικό για όσους θέλουν να δοκιμάσουν το προϊόν!)
Είπαμε, περιοχή Stellenbosch.
Πρώτη στάση, το κτήμα Blaauwklippen. (Μη μας τρομάζουν τα γλωσσοδετικά, ολλανδικής προελεύσεως, ονόματα. Όπως και να τα προφέρουμε, οι ντόπιοι τα καταλαβαίνουν. Και η γεύση του κρασιού δεν επηρεάζεται.) Πρόκειται για αμπελώνα ηλικίας τρακοσίων ετών, με αξιοπρόσεκτα αγροτικά κτίσματα, που θυμίζουν σημερινά χωριά της Ολλανδίας, και με πιπεράτη κόκκινη ποικιλία.
Ακολουθεί το Neethlingshof. (Άλλο και τούτο!) Εδώ έχουμε μια δεντροφυτεμένη αλέα που μας οδηγεί στη γοητευτική έπαυλη με τον ροδόκηπο. Διαθέτει και αίθουσα για τεϊοποσία. Μα είμαστε σοβαροί; Τσάι, όταν έχει κρασί; Που έχει επιπλέον κερδίσει ένα σωρό τιμητικές διακρίσεις; Άφησε που προηγείται επίσκεψη της κάβας, η οποία συντελεί στην έκκριση των κατάλληλων στομαχικών υγρών.
Τώρα που έχουμε έρθει κάπως στο κέφι, παίρνουμε δρόμο για τις στροφές του βουνού και το κτήμα Delaire. (Καλά, ήταν ποτέ δυνατόν να μην υπάρχει γαλλικό κατάλοιπο ονοματοδοσίας;) Αποκαλείται "Αμπελώνας του Ουρανού". Προφανώς λόγω του υψόμετρου, που εξασφαλίζει υπέροχη θέα, αλλά θα μπορούσε να δικαιολογείται και από τη θεσπέσια γεύση του κρασιού.
"Μικροκλίμα το δικό μας," εξηγεί περήφανα ο ξεναγός.
"Που παράγει... μεγαλοκλήμα!" λογοπαίζει ο αδιόρθωτος Έλληνας.

Μετά από τρία "ημίχρονα" δοκιμαστικής απόλαυσης, μάλλον δεν θα στενοχωρηθεί ο επισκέπτης του Stelenbosch μαθαίνοντας πως υπάρχει ένα κτήμα, που ανήκει σε μαύρους και καλλιεργείται αποκλειστικά απ' αυτούς, το οποίο δεν είναι επισκέψιμο. Η φήμη του, Thabani το όνομά του, οφείλεται στο ότι αναφέρθηκε σε talk show στις Ηνωμένες Πολιτείες από την περιβόητη Oprah Winfrey. (Ε, να μην πάρουν κι οι μαύροι κάποτε την εκδίκησή τους;)
Επιστρέφοντας, πάντως, στο Κέιπ Τάουν και διεκδικώντας τον επίζηλο τίτλο του ανεπανόρθωτα ανικανοποίητου, μπορούμε να σταθούμε στο Spier. Στην περίπτωση αυτή, έχουμε (όχι δύο ούτε τρία, αλλά) πολλά σε ένα: κέντρο ιππασίας (για αθώο περίπατο), μικρό ζωολογικό κηπάκι με γατόπαρδους (χωρίς καμιά, μα καμιά, αθωότητα), αίθουσες τέχνης, αναπαλαιωμένα ολλανδικά κτίσματα και, εννοείται, εστιατόρια. Ανάμεσά τους, το φημισμένο Moyo, με τους μουσικούς και τους χορευτές που περιδιαβαίνουν, καθώς και με την εκκεντρική ιδέα γεύματος σε αντίσκηνα ή... πάνω σε δέντρα! (Ας μην υποβληθεί η αυτονόητη ερώτηση. Δεν το δοκιμάσαμε.) Στο συγκεκριμένο κτήμα, το κρασί δεν είναι από τα καλύτερα. Έτσι λένε οι επαΐοντες. Υπάρχει, ωστόσο, η εναλλακτική λύση: προσφέρονται προϊόντα από άλλους αμπελώνες. Όχι, θα κάτσουν να σκάσουν!

Το Stelenbosch δεν αποτελεί τη μόνη περιοχή παραγωγής, το ξεκαθαρίσαμε. Υπάρχουν πολλές. Χρόνο να έχει ο τουρίστας και διάθεση.
Καλά ντε, και χρήμα.
Άλλωστε, πόσες φορές θα επιχειρήσει το μακρινό ταξίδι για τη Νότιο Αφρική;
Μα τα αξιοθέατα είναι τόσα και τόσα, θα παρατηρήσετε. Από μνημεία παλαιοντολογικά (το "Λίκνο του Πολιτισμού" κοντά στο Γιοχάνεσμπουργκ), μέχρι ενθυμήματα σύγχρονα (το διαβόητο Soweto των καταπνιγμένων διαδηλώσεων ή το Robben Island των φυλετικών εκτοπίσεων).
Καμιά αντίρρηση. Αλλά ας μην ξεχνάμε: ο άνθρωπος, εκτός από πολιτιστικά ενδιαφέροντα, έχει και ανάγκη διασκέδασης. Και τα κεχριμπάρια με τα ρουμπίνια του νότου την εγγυώνται.
Αν γεννηθούν αμφιβολίες, ας κάνουμε υπομονή μέχρι το τέλος του παγκοσμίου κυπέλλου ποδοσφαίρου, το 2010. Να δούμε πώς θα επιστρέφουν οι οπαδοί των ευρωπαϊκών ομάδων!