Υπάρχουν διάφοροι λόγοι για να επισκεφθεί κάποιος την πρωτεύουσα της Γηραιάς Αλβιόνος. Ας δούμε μερικούς.
α. Πολιτιστικός τουρισμός. Με βασικό στόχο το Βρετανικό Μουσείο, για να θαυμάσει ο προσκυνητής τα Ελγίνεια Μάρμαρα (συγνώμη, εννοούσα τα Μάρμαρα του Παρθενώνος) και να κατακρίνει την Αγγλία που δεν στέργει να τα επιστρέψει στον τόπο που γεννήθηκαν, επιβεβαιώνοντας έτσι πλήρως ότι παραμένει χώρα κλεπτών!
β. Παιδαγωγικός τουρισμός. Επίσκεψη, για παράδειγμα, στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, για να ενημερωθούν τα βλαστάρια μας σχετικά με τη θεωρία του Δαρβίνου και, προφανώς, να την απορρίψουν, καθόσον είναι κατεξοχήν αντιχριστιανική!
γ. Ψυχαγωγικός τουρισμός. Παρακολούθηση θεατρικών παραστάσεων ή μιούζικαλ στο Δυτικό Άκρο της πόλης (αυτό στα αγγλικά προφέρεται West End), με περαιτέρω σκοπό να έχουμε να διηγούμαστε κατά τις κοινωνικές συναναστροφές, όταν γυρίσουμε στην πατρίδα.
δ. Ενδυματολογικός τουρισμός. Αγορές στα μεγάλα μαγαζιά (ή και στα φτηνιάρικα), έτσι ώστε να υπογραμμίζεται η διαφορά ποιότητας από τα εγχώρια είδη και συνάμα να επισημαίνεται ότι οι όροι των συμβάσεων ήσαν ιδιαίτερα συμφέροντες.
ε. Ποδοσφαιρικός τουρισμός. Υποστήριξη του Ολυμπιακού, καθώς προσπαθεί να κάνει την υπέρβαση και να νικήσει την Τσέλσι στο Stamford Bridge! (Αποδεικνύουμε επιπλέον ότι γνωρίζουμε και το όνομα του γηπέδου των Λονδρέζων.)

Αυτοί και αρκετοί άλλοι λόγοι μπορούν να ωθήσουν τον Έλληνα να πραγματοποιήσει το ταξίδι. Ένας λόγος, ωστόσο, που μάλλον αποκλείεται είναι ο τυχόν γαστριμαργικός τουρισμός. Στα σοβαρά, δηλαδή, ποιος θα ξεκινούσε για τρεις με τέσσερις ώρες αεροπορική μετάβαση, και άλλες τόσες επιστροφή, για να γευθεί αρνί ψητό με βραστά λαχανικά και με σάλτσα μέντα; Ή για να φάει μπακαλιάρο με τηγανιτές πατάτες; Έστω και αν η επίσημη ονομασία του είναι fish and chips, κάτι που ηχεί λιγότερο μπανάλ;
Έλα, όμως, που οι Άγγλοι δεν το βάζουν κάτω. Και μπορεί να μην έχουν ηλιόλουστους αμπελώνες, τα εισαγόμενα κρασιά (τα καλά, για να εξηγούμαστε) μπορεί να κοστίζουν μια περιουσία και να είναι απαγορευμένα για τον πολύ κόσμο, αλλά ένα αξιοθέατο με θέμα το κρασί θα το οργανώσουν, που να πάρει.
Δημιούργησαν, έτσι, τη Vinopolis. Ο κακεντρεχής Έλληνας θα παρατηρήσει εδώ ότι ετούτοι οι δυτικοευρωπαίοι νησιώτες, δεν φτάνει που έχουν οικειοποιηθεί ωραίες λέξεις μας, αλλά να που συνεχίζουν να γλωσσοκλέβουν αράδα. Δεν φτάνει που, χωρίς να ερυθριάζουν, λένε museum, theatre, cinema, music, pneumonia, philosophy και άλλα πολλά, αλλά αρνούνται τις ρίζες τους και δεν ονομάζουν τον εν λόγω χώρο π.χ. Winecity, αλλά Vinopolis.

Καιρός να σοβαρευτούμε λιγάκι. (Αν είναι ποτέ δυνατόν!)
Η Vinopolis, λοιπόν, είναι μια σχετικά μεγάλη έκταση στη δεξιά όχθη του Τάμεση, κοντά στη Γέφυρα του Λονδίνου και στον ομώνυμο σταθμό του μετρό: London Bridge. Στην περιοχή που στο παρελθόν έσφυζε από εμπορική ζωή, καθώς τα ποταμόπλοια και οι κάθε λογής μαούνες ξεφόρτωναν στις εκεί αποθήκες όλα εκείνα τα προϊόντα που τροφοδοτούσαν το κέντρο της αυτοκρατορίας. Στην περιοχή που σήμερα σφύζει από επιχειρηματική ζωή, με τις τράπεζες, τα σύγχρονα κτιριακά αρχιτεκτονήματα, τα pubs και τους πεζόδρομούς της.
Είναι μια παλιά αποθήκη της ένδοξης εκείνης περιόδου της βικτοριανής βασιλείας, με κοκκινότουβλους τοίχους, με υποβλητικές αψίδες και με τεχνητά δαιδαλώδεις διαδρόμους, που υποδέχεται ευγενικά τον επίδοξο κρασοδοκιμαστή.
Για τον ενθουσιώδη αρχάριο (Vinopolis Original), η τιμή εισόδου ανέρχεται σε 17,50 λίρες. (Αναγόμενο σε εγχώριο νόμισμα, το ποσό αυτό αντιστοιχεί σε 22 ευρώ περίπου, με τη σημερινή ισοτιμία.) Περιέχει τα ακόλουθα: δικαίωμα εισόδου (σώπα, καλέ!), πέντε κρασοδοκιμές, ένα κοκτέιλ «Ζαφείρι της Βομβάης» (για εκλεπτυσμένους ουρανίσκους, το κοκτέιλ καλείται Bombay Sapphire, επιδεικτικά αγνοώντας ότι η πολυάνθρωπη αυτή ινδική πόλη έχει μετονομαστεί σε Mumbai), ένα σημειωματάριο για τους επιμελείς που επιθυμούν να βαθμολογούν τα κρασιά και έναν ακουστικό οδηγό στα αγγλικά.
Ο τουρίστας που έχει διάθεση για περιπέτειες (Vinopolis Discovery) μπορεί να επιλέξει το πακέτο των 22,50 λιρών. (Από εδώ και πέρα, παρακαλείται ο αναγνώστης να προβαίνει μόνος του στη μετατροπή σε ευρώ.) Το πακέτο αυτό περιλαμβάνει, εκτός από τα παραπάνω, ένα μάθημα γευσιγνωσίας, δύο ποτηράκια ουίσκι (ή ένα κοκτέιλ με βάση ουίσκι), δυο δοκιμές δυνατού αποστάγματος και δυο δοκιμές μπίρας. (Αλίμονο, στην Αγγλία είμαστε!)
Για τον ξετρελαμένο κρασοεπισκέπτη (Vinopolis Vintage), υπάρχει το πακέτο των 27,50 λιρών. Εδώ προστίθενται εφτά κρασοδοκιμές (άρα, σύνολο δώδεκα ποικιλίες), δεν λείπει το ζαφειρένιο κοκτέιλ, αλλά υπάρχει απαλλαγή από τα υπόλοιπα οινοπνευματώδη. Πάλι καλά.
Όποιος, τέλος, θέλει να σκάσει 32,50 λίρες (Vinopolis Champagne), δικαιούται να κάνει δέκα κρασοδοκιμές, να γευτεί το αναπόφευκτο κοκτέιλ και να τελειώσει με τρεις γευσιγνωσίες από ποικιλίες του γνωστού γαλλικού αφρώδους οίνου.
Από πλευράς εσωτερικής οργάνωσης, τα πράγματα είναι καλά. Ο ακουστικός οδηγός εξαιρετικά ενημερωτικός, τα εκθέματα καλαίσθητα τοποθετημένα και το προσωπικό εξυπηρετικότατο και ευγενέστατο.
Όσο για τα κρασιά (κυρίως γι’ αυτά ήρθαμε), προέρχονται από τις περισσότερες οινοπαραγωγικές χώρες και περιοχές. Στα τραπέζια, προσεκτικά χωρισμένα, αντιπροσωπεύονται η Γαλλία, η Ιταλία, η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Γερμανία, η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία, η Νότια Αφρική, η Αμερική (νότια και βόρεια), ακόμη και νεόκοπες χώρες, σαν τη Γεωργία. (Την τέως σοβιετική δημοκρατία και όχι την πολιτεία των ΗΠΑ, να εξηγούμαστε).
Αλλά για σιγά, παλικάρια. Τα ελληνικά κρασιά δεν έχουν στον (ανύπαρκτο) αγγλικό ήλιο μοίρα; Ή τα έχετε κρυμμένα για όταν έρχεται κάποιος επίσημος; Να ιδιοποιείστε μαρμάρινα μνημεία ξέρετε, να είστε δίκαιοι προς τους συμμάχους σας δεν ξέρετε! Ας είναι. Μπορεί και να μου ξέφυγαν μέσα στο χάος που επικρατούσε. Ας τους χαρίσουμε μεγαλόθυμα το ελαφρυντικό της αμφιβολίας.

Τώρα, βέβαια, πως θα ήταν δυνατόν το παρόν σημείωμα να μείνει χωρίς λίγες γκρίνιες κι έναν δυο αστεϊσμούς; (Το πιο αστείο είναι να πιστέψει ο αναγνώστης πως ο συγγραφέας έχει πάρει τον εαυτό του στα σοβαρά μέχρι τώρα.)
Παρατήρηση πρώτη, γκρινιάρικη. Άμα θέλει ο οργανωτής να παρουσιάσει μια γευσιγνωσία άξια του ονόματός της, θα πρέπει να φροντίζει να αλλάζουν τα ποτήρια μετά από κάθε δοκιμή. Και όχι να πίνεις πέντε, δέκα ή δώδεκα κρασιά από το ίδιο σκεύος! Καλά, εντάξει, έχουν τοποθετηθεί κάτι ψυγειάκια για ένα ελαφρό ξέπλυμα των ποτηριών, αλλά ούτε είναι ευδιάκριτα ούτε προσφέρονται για πλήρες καθάρισμα. Άλλωστε, δεν υπάρχουν πετσέτες για να φύγει το νερό από το πλύσιμο.
Παρατήρηση δεύτερη, επίσης γκρινιάρικη. Είναι γνωστό ότι τα Σαββατοκύριακα, αλλά και τις Παρασκευές τα βράδια, σημειώνεται κοσμοσυρροή. Από ξένους τουρίστες, που θέλουν να επισκεφθούν το προτεινόμενο στα διάφορα ενημερωτικά φυλλάδια αξιοθέατο, μα κι από ντόπιους, που θέλουν να ξεδώσουν μακριά απ’ τα πατροπαράδοτα pubs. Δεν θα ήταν προτιμότερο να καθορίζεται ανώτατος αριθμός εισερχομένων; Για να αποφεύγονται στριμωξίδι και σπρωξίματα και για να γίνεται η δοκιμή των κρασιών με μόνο συνοδευτικό άρωμα το δικό τους, χωρίς την παρεμβολή του ιδρώτα των παρισταμένων;
Παρατήρηση τρίτη, πλακατζίδικη. Αξίζει να χαζέψει κανείς το ύφος των κρασοδοκιμαστών, ιδίως των νεότερων, καθώς κρατούν το ποτήρι, στυλώνουν το βλέμμα στο περιεχόμενό του και μαζί πλαταγίζουν τη γλώσσα, κουνώντας με σημασία το κεφάλι. Σαν τους φιλοσόφους που ανακαλύπτουν την μόνη υπαρξιακή αλήθεια ή τους μαθηματικούς που εγγίζουν τον τετραγωνισμό του κύκλου!
Παρατήρηση τέταρτη, ωσαύτως πλακατζίδικη. Σε διάφορα σημεία, υπάρχουν πανέρια με κρακεράκια, για να μην κατεβαίνει ξεροσφύρι τα ποτό. Αποτελεί άκρως ενδιαφέρον κοινωνιολογικό φαινόμενο τα πάθος των επισκεπτών, καθώς επιπίπτουν λάβροι επί των άμοιρων κρακερακίων. Δωρεάν φαγητό, θα πείτε. Μάλλον έτσι πρέπει να συμβαίνει, δεδομένου ότι το φαινόμενο ουδόλως είναι άγνωστο γενικά στους μπουφέδες των δεξιώσεων, με τις δεξιώσεις της υψηλής λεγόμενης κοινωνίας να διεκδικούν τα πρωτεία.

          Τελικό ερώτημα: να πιει κανείς ή να μην πιει; (Η διατύπωση εξηγείται από τη γειτνίαση της Vinopolis με το σαιξπηρικό θέατρο Globe.)
          Απάντηση: να πιει, να πιει. Είναι μια καλή εμπειρία. Αρκεί (και ας συγχωρηθεί η συμβουλή) να προτιμήσει το πρώτο πακέτο. Αν θέλει να μην ξηλωθεί και, παράλληλα, να μην βγει περπατώντας σαν τον αείμνηστο Ορέστη Μακρή στις ταινίες του.

ΧΧΧΧΧ