ΠοτÝ δεν Üφησα τον εαυτü μου να παρασυρθεß απü εκεßνη τη συνηθισμÝνη διÜθεση νοσταλγßας που καταλαμβÜνει κατÜ καιροýς κÜθε þριμη γενιÜ και που την οδηγεß στο να αποκηρýσσει με βδελυγμßα οτιδÞποτε καινοýργιο.
ΠροφÝροντας φρÜσεις σαν τις ακüλουθες:
"Στον καιρü μας τα πρÜγματα Þσαν διαφορετικÜ, Þσαν καλýτερα."
"Τþρα, χÜλασε ο κüσμος!"
Πρüκειται, κατÜ τη γνþμη μου, για φρÜσεις που εκδηλþνουν αδικαιολüγητη και Üχρηστη προγονολαγνεßα. Η ζωÞ προχωρεß, οι συνθÞκες μεταβÜλλονται, κÜθε νÝα γενιÜ Ýχει τις δικÝς της προτιμÞσεις και κÜνει τις δικÝς της επιλογÝς και επαναστÜσεις. Οι παλιüτεροι δεν Ýχουν παρÜ να προσπαθÞσουν να προσαρμοστοýν. Αν, βÝβαια, θÝλουν να ζουν ευτυχισμÝνα και να μην τρþγονται συνεχþς με τα ροýχα τους.
Τþρα, üμως, αν περÜσουμε στον χþρο των παραδüσεων, οι παραπÜνω σκÝψεις μοιÜζει να χÜνουν την απολυτüτητÜ τους. Οι παραδüσεις εßναι πολý περισσüτερο ριζωμÝνες στη συνεßδηση των λαþν απü τις üποιες βιοτικÝς συνÞθειες της καθεμιÜς γενιÜς. Δεν συνδÝονται με μια σýντομη χρονικÞ περßοδο αλλÜ, μÝσα απü τη δοκιμασßα της πολýχρονης επιβßωσÞς τους, Ýχουν αποκτÞσει μια γενικüτερη ισχý. Δεν εßναι -οýτε πρÝπει να εßναι- ευμετÜβλητες.
Ακοýγεται ευκρινÞς η απορßα: Üραγε σε τι αποσκοποýν αυτÝς οι... κοινωνιολογικοý περιεχομÝνου ιδÝες χριστουγεννιÜτικα; ΜÝσα στον χαροýμενο και γιορταστικü διÜκοσμο; Στις μÝρες που χαρακτηρßζονται απü οικογενειακÞ θαλπωρÞ; Την περßοδο, κατÜ την οποßα διþχνουμε μακριÜ τα καθημερινÜ βÜσανα;
Η απÜντηση εßναι απλÞ. Φταßνε αυτÜ τα Üθλια μελομακÜρονα και εκεßνοι οι αντιπαθεßς κουραμπιÝδες.
Εξηγοýμαι.
Ποιος δεν θυμÜται τις προετοιμασßες της γιαγιÜς, της μαμÜς Þ της θεßας, καθþς χÜνονταν στα βÜθη της κουζßνας και Üρχιζαν να καταγßνονται με την παρασκευÞ των γλυκþν;
Ποιος δεν Ýχει καταχωνιÜσει βαθιÜ στα ρουθοýνια του τη μυρουδιÜ του πορτοκαλιοý, της κανÝλας και του γαρßφαλου, τη στιγμÞ που αναμειγνýονται με το σιμιγδÜλι και το κοσκινισμÝνο αλεýρι, για να φτιαχτεß η ζýμη που θα μελωθεß αργüτερα;
Ποιος δεν Ýχει στα παιδικÜτα του χαζÝψει -με τις þρες- το πλÜσιμο του Üλλου υλικοý, αυτοý που περιÝχει αλεýρι, βοýτυρο, μπÝικιν πÜουντερ, κρüκους αυγοý και βανßλια, και που στη συνÝχεια παßρνει σχÞμα κουλοýρας, μισοφÝγγαρου Þ üποιο Üλλο σκαρφιστεß η φαντασßα της μαγεßρισσας; Για να πασπαλιστεß αργüτερα με ζÜχαρη Üχνη;
ΕλÜτε, ας εßμαστε ειλικρινεßς. ¼λοι το Ýχουμε περÜσει αυτü το στÜδιο. Κι üχι μüνο üσοι μεγÜλωσαν σε χωριÜ. Γιατß Ýτσι απαιτεß η παρÜδοση: για να νιþσεις Χριστοýγεννα, πρÝπει οπωσδÞποτε να ετοιμαστοýν σπιτικÜ μελομακÜρονα και σπιτικοß κουραμπιÝδες.
¼πως πρÝπει να βγει η οικογÝνεια στα μαγαζιÜ για τα δþρα. Και να στολιστεß το χριστουγεννιÜτικο δÝντρο. ¼πως πρÝπει να ψαλθοýν τα κÜλαντα. Και να τρÝξουν üλοι μαζß αχÜραγα για την εκκλησιÜ.
Χμμμ...
ΕντÜξει, η ζωÞ εξελßσσεται. Τα δþρα παραγγÝλλονται και μÝσω Internet. Το εýοσμο Ýλατο δßνει τη θÝση του μερικÝς φορÝς σε πλαστικÜ ξαδÝρφια του, που διατεßνονται μÜλιστα πως εßναι τα ψηλüτερα στην Ευρþπη. (Σωστü αυτü για το περιβÜλλον, να εßμαστε δßκαιοι.) Τα τρßγωνα για τα κÜλαντα αντικαθßστανται πüτε-πüτε απü μηχανÞματα ηλεκτρονικÞς απüδοσης του Þχου. Και η πρωινÞ λειτουργßα παραλεßπεται απü πολλοýς, για χÜρη του εντυπωσιακüτερου ρεβεγιüν.
ΑλλÜ τα μελομακÜρονα και οι κουραμπιÝδες; Γιατß πρÝπει να υποστοýν τις συνÝπειες του εκσυγχρονισμοý; ΑναρωτιÝστε σßγουρα, τι ακριβþς εννοþ. ΔιαβÜστε παρακÜτω.
Εννοþ, πρþτα, üτι δεν ετοιμÜζονται πια στο σπßτι. Θες οι πολλÝς δουλειÝς της σημερινÞς νοικοκυρÜς, θες ο κßνδυνος να καοýν στον φοýρνο, θες η ευκολßα του Ýτοιμου, η λýση της αγορÜς τους απü το ζαχαροπλαστεßο (Þ ακüμα και απü το σουπερμÜρκετ, που να πÜρει!) Ýρχεται αυτüματη.
Εννοþ, Ýπειτα, üτι χÜνουν τη γραφικüτητα και την ατομικüτητÜ τους. Μηχανοποιοýνται. ΠαρÜγονται κατÜ εκατοντÜδες. (ΜÞπως κατÜ χιλιÜδες;) Υφßστανται δε τις συνÝπειες της χρÞσης υλικþν, τα οποßα ουδüλως διεκδικοýν αριστεßα ποιüτητας.
Εννοþ, τÝλος, üτι δεν παρÝχουν πλÝον την ευκαιρßα στις οικογÝνειες και τους φßλους που τα γεýονται να κÜνουν τις συγκρßσεις τους. Τις κακεντρεχεßς, ßσως. Η μüνη σýγκριση που μπορεß να γßνει αφορÜ την τιμÞ απüκτησÞς τους. ΑυτÞ δα κι αν περιÝχει κακεντρÝχεια:
"Τι περιμÝνεις, χρυσÞ μου; Απü σουπερμÜρκετ ψþνισαν. Και οýτε καν απü τα καλÜ. Α πα πα!"
ΑλλÜ, τÝλος πÜντων. Αν σταματοýσε στο σημεßο αυτü η νÝα τÜση, θα κατÝπνιγα κι εγþ την δικÞ μου τÜση για γκρßνια. ΑλλÜ, να που δεν σταματÜει.
Και, ξαφνικÜ, κÜνουν την εμφÜνισÞ τους στην αγοραστικÞ σκηνÞ τα μελομακÜρονα μπουκßτσες! ΜÝγεθος, λßγο μεγαλýτερο απü μια φÜλαγγα δακτýλου. Μπορεßς να τα τοποθετÞσεις εκεß και να τα περιεργαστεßς, üπως θα περιεργαζüταν Ýνας εντομολüγος Ýναν παρÜξενο σκαραβαßο!
Τα βÜζεις στο στüμα και σου δημιουργεßται η εντýπωση üτι θα πιπιλßσεις καραμÝλα. Για να μπορÝσεις να τα ευχαριστηθεßς, τüτε χρειÜζεται να τα ρßξεις μÝσα σου με τη χοýφτα. Σχεδüν σαν στραγÜλια. ΚÜτι που απαγορεýουν, φυσικÜ, οι καλοß τρüποι. Οπüτε αρκεßσαι στο Ýνα, Üντε στα δýο, και το παßζεις γευσιγνþστης.
"Ναι, πρÜγματι, εßναι πÜρα πολý εýγευστα," διαπιστþνεις πλαταγßζοντας γλþσσα και χεßλη.
"Χαßρομαι που σας αρÝσουν," κορδþνεται η οικοδÝσποινα. "Τα πÞρα απü τον τÜδε. Φημßζεται για τα γλυκÜ του. Να σκεφτεßτε δε πως Ýρχονται και πολý οικονομικÜ." Σου λÝει την τιμÞ και ψÜχνεσαι, μÞπως θα Þταν προτιμüτερο να αγορÜσει κανεßς χαβιÜρι.
Και εßναι και η Üλλη καινοτομßα. Η επιδρομÞ της σοκολÜτας. Δεν φτÜνουν οι κλασικÝς σοκολατßνες και οι παλιÝς τροýφες με τα σοκολατÝνια τρßμματα γýρω τους, που τα μαζεýαμε σχολαστικÜ και με λαιμαργßα üταν Ýπεφταν στο πιÜτο, καμιÜ φορÜ γλεßφοντÜς τα και κινδυνεýοντας να δεχτοýμε ανÜστροφη για την απρÝπεια. Δεν αρκεß η ξενüφερτη μους (mousse au chocolat και üχι mouche που την Ýγραφε κÜποιος κατÜλογος, αν και καθüλου δεν αποκλειüταν η επßσκεψη μýγας επÜνω της)! Δεν ικανοποιεßται ο ουρανßσκος μας απü üλη την ποικιλßα "πλακþν" σοκολÜτας και "σοκολατακßων" που κυκλοφοροýν. ¼χι. ΧρειÜζεται κÜτι Üλλο.
Ιδοý, επομÝνως, οι ευφÜνταστοι ¸λληνες ζαχαροπλÜστες επß το Ýργον: σοκολατοκουραμπιÝδες και σοκολατομελομακÜρονα! Αν εßναι δυνατüν!
"Μα δεν αποτελεß αυτü τρανÞ απüδειξη της ευρηματικüτητας των ΕλλÞνων σεφ;" διατυπþνεται αθþο ερþτημα.
Ε, üχι! Χßλιες φορÝς üχι! Γιατß, εδþ, δεν πρüκειται ακριβþς για ευρηματικüτητα, αλλÜ για ασÝλγεια επÜνω στην παρÜδοση. Οι ρÝκτες κατασκευαστÝς μποροýν να επιδεßξουν τις ικανüτητÝς τους σε Ýνα σωρü Üλλα εδÝσματα. Εßτε αφÞνοντας ελεýθερη τη φαντασßα τους, και περιορßζοντας ταυτüχρονα την ποσüτητα μÝσω της προσφυγÞς στη nouvelle cuisine, εßτε αυτοσχεδιÜζοντας σε γλυκÜ και φαγητÜ που δεν συνδÝονται με κÜποια γιορταστικÞ περßοδο. Τους ανοßγεται πεδßο δüξης λαμπρüν.
Ας αφÞσουν Þσυχους τους λευκοýς κουραμπιÝδες και τα καστανüξανθα μελομακÜρονα. Δεν τους χρειÜζεται χρωματισμüς που παραπÝμπει σε... (ΠροσοχÞ, να μην ξεφýγει καμιÜ λÝξη που θα επÝσυρε εισαγγελικÞ παρÝμβαση.)
¸τσι. Γιατß, με τη φüρα που Ýχουμε πÜρει, θα καταλÞξουμε την ΠρωτοχρονιÜ να κüβουμε βασιλüπιτα με κρÝμα σαντιγß και το ΠÜσχα να σουβλßζουμε αρνß με σος μπεαρνÝζ!
|
