"Φέτος το Πάσχα των καθολικών πέφτει στις 23 Μαρτίου."
"Και το ορθόδοξο στις 27 Απριλίου. Λοιπόν;"
"Πιο νωρίς δεν είναι δυνατόν να πέσει. Η εαρινή ισημερία στις 21 Μαρτίου, η πρώτη πανσέληνος μετά απ' αυτή στις 22 Μαρτίου και η Κυριακή, άρα το Πάσχα, την επομένη."
"Κατόπιν αυτού, εγώ τι πρέπει να κάνω; Να καταληφθώ από ενθουσιασμό;"
"Όχι, βέβαια. Αλλά να σκεφτείς πως οι καθολικές απόκριες πέφτουν αντίστοιχα νωρίς και να αποφασίσεις να πάμε τις πρώτες μέρες του Φεβρουαρίου στο καρναβάλι της Βενετίας. Δεν θα συμπέσει φέτος με τις σχολικές διακοπές και θα έχει μικρότερη κοσμοσυρροή."
"Αμ' πες το από την αρχή, ότι εκεί το πας!"

Τώρα, μια φιλική συμβουλή. Αν αποφασίσει κάποιος να κάνει αυτό το απονενοημένο διάβημα, πρέπει να μην έχει πολύ φορτωμένες τις πιστωτικές κάρτες του ούτε να βασιστεί σε διακοποδάνειο, καρναβαλοδάνειο ή όποιο άλλο σκαρφιστούν οι συμπαθέστατες τράπεζες. Τα πάντα είναι πανάκριβα κατά την εν λόγω περίοδο: αεροπορικά εισιτήρια, ξενοδοχεία, εστιατόρια, γόνδολες, συγκρουόμενα αυτοκινητάκια... Ακόμα και το μαλλί της γριάς χτυπάει limit up!
Όσο για τα κοστούμια μεταμφίεσης, οι χαμηλότερες τιμές ενοικίασης αγγίζουν τα πεντακόσια ευρώ!
"Για όλη τη διάρκεια των εκδηλώσεων;" ρωτάει ο αφελής.
"Για μια βραδιά, signore," απαντάει ο ευφυής. "Το πολύ για ένα πλήρες εικοσιτετράωρο, αν τυχόν θέλετε να φωτογραφηθείτε, πριν ή μετά τη βεγγέρα, στην Piazza San Marco!"
"Μα δεν νομίζετε πως είναι κάπως υπερβολικό το ποσό;"
"Με τέτοια δουλειά που έχει επάνω του το κοστούμι; Μαζί με την περούκα, τα γοβάκια και τις δαντέλες; Αστειεύεστε;"
Οπότε, αν τα 'χεις, τα ακουμπάς. Αν δεν τα 'χεις ή αν σου μένει κουκούτσι λογικής, λες "ευχαριστώ", κάνεις μεταβολή και περιφέρεσαι με τα πολιτικά σου. Εκτός αν σε θεωρήσει "molto simpatico" ο ξενοδόχος και σου δανείσει έναν απλό μαύρο μανδύα μαζί με το χάρτινο, τρίκωχο καπελάκι! Πληρώνεις πέντε ευρώ για τη λευκή μάσκα και γελάς διπλά, καθώς κρύβεσαι πίσω της.
Μέχρι εδώ καλά. Έχεις πετύχει καλή τιμή προσφοράς μέσω του Internet στο ξενοδοχείο, ξέρεις και κάποια απόμερα, σχετικά φτηνά, ταβερνάκια και αισθάνεσαι κύριος.
"Να μην πάμε, όμως, στο δείπνο-γκαλά;"
"Με διακόσια ογδόντα το κεφάλι; Για κούνησε λίγο πέρα δώθε το δικό σου!"
Έλα, όμως, που ο παμπόνηρος ξενοδόχος παρακολουθεί τη στιχομυθία και, μπορεί να μη σκαμπάζει από ελληνικά, οσφραίνεται ωστόσο το σημείο διαφωνίας και σου προτείνει ατάκα:
"Διακόσια ευρώ. Μόνο για σας!"

Σου επισείει προκλητικά το μενού, σου χαμογελάει γλυκά κι εσύ ντρέπεσαι και συμφωνείς. Τρομάρα σου!
Η πρώτη φάση, στα όρθια, περιλαμβάνει κρύα και ζεστά ορεκτικά (από πιτσούλες μέχρι ντοματάκια και από γαρίδες μέχρι σολομό). Το άλλο χέρι κρατάει ποτήρι με σαμπάνια (αφρώδη οίνο, για να εξηγούμαστε) Franciacorta Bellavista.
Το καθιστό μενού αρχίζει με antipasti:
-antipasto numero 1, φουά γκρα, τόνος και φασολάκια, όλα τούτα συνοδευμένα από Gewurtztraminer Grand Cru του 2001.
-antipasto numero 2, λαρδί με πουρέ από κάστανα, χαβιάρι και τριμμένη γλυκόριζα, με συνοδεία άσπρο Sauvignon του 2006.
Ακολουθεί το θεωρητικά πρώτο πιάτο, που είναι ριζότο με άσπρη τρούφα, ωμά θαλασσινά, ψιλά χορταρικά και balsamico. (Το κρασί δεν αλλάζει. Πιθανόν για να μη μεθύσουν οι συνδαιτυμόνες από την πολλή ανάμειξη!)
Το δεύτερο (!) πιάτο περιέχει μοσχαρίσια μπριζόλα ελαφρά καπνισμένη, σε σάλτσα αγκινάρας, πατάτας και λωτού. Το κρασί παίρνει να κοκκινίζει από τη ντροπή του και μετατρέπεται σε Rosso di Montalcino "Biondi Santi" (τι δουλειά, αλήθεια, έχουν οι ξανθοί άγιοι;) του 2003.
Για επιδόρπιο, προσφέρονται τραγανιστές τηγανίτες με δεντρολίβανο, πορτοκαλοσαλάτα και παγωτό με μαύρο πιπέρι (δεν κάνω πλάκα) μέσα σε μπισκοτένιο καλαθάκι. Εδώ, καταφεύγει ο μετρ στο φλωρεντινό Vin Santo. (Ίσως για να γευθούν κάποτε και  οι θνητοί τη γλύκα του κρασιού της Θείας Κοινωνίας, δεδομένου ότι για το συγκεκριμένο ποτό διατηρούν το μονοπώλιο οι ιερείς στην καθολική εκκλησία. Και το υπερασπίζονται με νύχια και με δόντια).
Φυσικά, τα διακόσια ογδόντα (έστω, τα διακόσια) ευρώ δεν μπορούν να καλυφθούν μόνο με το φαγητό και το ποτό. Γι' αυτό, η φαντασία των Ιταλών και η γλωσσοπλαστική τους ελευθεριότητα εκδηλώνονται ασυγκράτητες.
Αποφασίζουν να μεταμφιέσουν τις κοινόχρηστες αίθουσες του ξενοδοχείου  και να τις μετατρέψουν ως εξής: η μεγάλη ντύνεται έρημος και η μικρή φοράει το κοστούμι της όασης.
"Σαν να είσαστε στο εσωτερικό μιας τέντας της ανατολής, η πρώτη αίθουσα θα σας υποδεχτεί στο ημίφως των κεριών, μαζί με χουρμάδες και διεγερτικά αρώματα, καθώς το κυρίαρχο άλικο χρώμα θα σας μεταφέρει στην έρημο, στην άμμο και στην έντασή της."
"Η όαση, εξάλλου, σαν να πραγματοποιείτε ταξίδι σε τόπους δίχως όρια, θα γλυκάνει το βλέμμα σας με το αυτοσχέδιο λευκό του περιβάλλοντος χώρου και με τα πολύχρωμα φτερά, ενώ η ακοή σας θα τέρπεται από το κελάρυσμα του νερού της πηγής."
"Καλά μέχρι εδώ;"
"Ας τα λέμε καλά. Τι άλλο μας επιφυλάσσει άραγε ο ρέκτης οργανωτής;"
Η απάντηση έρχεται με την εμφάνιση πέντε καλλίγραμμων θηλυκών, με ελαφριά και διάφανη περιβολή, τα οποία αρχίζουν να λικνίζονται (αισθησιακά, λέει το πρόγραμμα) σε ρυθμό χορού της κοιλιάς.
Ακολουθούνται από ισάριθμα αρσενικά που παριστάνουν τους Μαυριτανούς υπηρέτες και σείουν, επάνω από τα κεφάλια των συμμετεχόντων, ξύλινα μακριά κοντάρια, με απολήξεις κάτι φτερά παραδείσιων πτηνών και με σκοπό την ανακούφιση από την ανυπόφορη ζέστη της ερήμου.
Η εκάστοτε άφιξη των θηλυκών και των αρσενικών στις δυο αίθουσες αναγγέλλεται με υπαινικτικό άκουσμα μιας κουδούνας.
"Και μετά;"
"Μετά, έρχεται η ώρα του χορού και του ξεσαλώματος."
"Που θα συνοδεύει τη χώνεψη;"
"Ακριβώς. Και τη νύστα."
 Ο προσεκτικός αναγνώστης (μα και ο σχετικά απρόσεκτος τοιούτος) θα έχει διακρίνει κάποια ειρωνεία και κάποια γκρίνια στην παραπάνω περιγραφή και εξιστόρηση. Του αξίζουν συγχαρητήρια. Γιατί αυτή ήταν κι η πρόθεση του συγγραφέα και, συνάμα, θύματος της διαφήμισης. Ο λόγος;
Primo, όπως θα έλεγαν οι οικοδεσπότες: η μετατροπή των αιθουσών σε έρημο και όαση ανήκε αποκλειστικά στη φαντασία (ή στην καλή πρόθεση) του οργανωτή και σκηνοθέτη. Ούτε διεγερτικά αρώματα ούτε άλικο χρώμα ούτε κελάρυσμα νερού. Εκτός αν ο εν λόγω όρος αναφέρεται σε ένα ισχνό τεχνητό συντριβανάκι, που πάσχιζε να αναβλύσει κάτι κουρασμένα σταγονίδια.
Secondo: το φαγητό, δηλαδή το πιο ενδιαφέρον τμήμα ενός "γεύματος", δεν ανήλθε στο ύψος των περιστάσεων. Καθυστέρηση στο σερβίρισμα, πολλά κενά, απρόσεκτη παρουσίαση εδεσμάτων. Τα οποία ήσαν, βέβαια, αρκετά εύγευστα αλλά τι να το κάνεις, όταν πρέπει άλλοτε να οπλιστείς με υπομονή και άλλοτε να τα καταπιείς αμάσητα;

Terzo: γλυκόπιοτα μεν τα κρασιά, αλλά χάνουν τη νοστιμάδα τους εφόσον δεν σερβίρονται στον σωστό ρυθμό και, κυρίως, εφόσον χύνονται στα ποτήρια, σαν να πρόκειται για νερό, και μαζί αφρίζουν, σαν να πρόκειται για μπίρα.
Quarto: οι οδαλίσκες, που περιφέρονταν (θα ήθελαν σίγουρα να διεγείρουν) ανάμεσα στα τραπέζια, είχαν τόση σχέση με τον χορό της κοιλιάς όση ένας απωανατολίτης με τον πεντοζάλη. (Ας σημειωθεί ότι η λαλιά των κοριτσιών, μετά το show, δεν άφηνε αμφιβολία ως προς την εντόπια καταγωγή τους.) Κι οι υπηρέτες, κακόμοιροι κομπάρσοι, αυτοί ούτε κατά διάνοια διέθεταν τους απαραίτητους μυς των ευνούχων για έναν αποτελεσματικό αερισμό.
Quinto: για τη δεινότητα του dj δεν διατυπώνονται σχόλια, καθότι οι περισσότεροι συνδαιτυμόνες είχαν αποσυρθεί όταν αυτός άρχισε να ξεδιπλώνει το ταλέντο του.
Γενικό συμπέρασμα. Πανέμορφη η Βενετία, εντυπωσιακές οι καρναβαλικές εκδηλώσεις της, αρκετά τα μέρη για καλό (και όχι πανάκριβο) φαγητό. Όμως, χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή. Γιατί οι φανταχτερές παρουσιάσεις και τα προκλητικά φυλλάδια διεκδικούν μεν βραβείο ευρηματικότητας, αλλά η σχέση τους με την αλήθεια δεν είναι η ιδανική!