ρθρα\Περ ονου και εδεσμτων
 

Η Ευρωπακ νωση στα Μεσγεια

 

«Λοιπν, βαρθηκα να βλπω λες αυτς τις πινακδες που φυτρνουν στην Αττικ και διαφημζουν τα διφορα κτματα!»
«Γιατ, αγπη μου; Δεν εναι μορφο να προβλλεται η αμπελουργικ παραγωγ μας;»
Σπασα, βζοντας προσωριν φρνο στη μουρμορα, κι αποφσισα να συμμορφωθ προς τη συμβουλ της συντρφου μου. Το χημα κινονταν επνω στο οδστρωμα της Αττικς Οδο και κατευθυνταν προς το Λαριο. Κπου κοντ στην Κερατα, κλινε προς τα αριστερ υπακοοντας στο σμα που δειχνε «Κακι Θλασσα» και «Δασκαλει». Κλυψε περπου δυο χιλιμετρα και ανκοψε ταχτητα. Μια πινακδα απλ («κακτεχνη» θα την ονμαζαν αργτερα οι ιδιοκττες) μας παρακινοσε να επισκεφθομε το κτμα «Βιτρα». Μια δετερη μας υποδεκνυε την ακριβ τοποθεσα και, μερικ μτρα πιο πρα, να συμπαθητικ υποζγιο μας κοιτοσε ανμεσα απ’ τα κγκελα.


«Εναι ο Λουδοβκος μας, ο Λουδοβκος των Μεσογεων. Το γαδουρκι του κτματς μας, που τρα πια δικαιοται να περιφρεται και ανμεσα στα κλματα, αφο χει τελεισει ο τργος. Καλς ρθατε στη Βιτρα.»
Οι παραπνω επεξηγηματικς φρσεις, καθς και το καλωσρισμα, προρχονται απ την Ολυμπα Παπαγιαννακοπολου και απ τον σζυγ της, τον Γιργο Λακπουλο. Δημοσιογρφος στην Αθνα αυτς, στλεχος της Ευρωπακς Επιτροπς στις Βρυξλλες εκενη, χουν και καλλιεργον ναν οικογενειακ αγρ, με αμπλια, δντρα, οπωροκηπευτικ κθε λογς, και αρκετ ζωνταν.


«Παρα στον γιδαρο κνουν οι κτες με τα πετεινρια μας, οι ππιες, οι φραγκκοτες και το ζευγρι τα κουνλια μας. Που, στην πραγματικτητα, δεν αποτελον κυριολεκτικ ζευγρι, αφο μας βγκαν και τα δυο αρσενικ.»
«Κουνλια gay, δηλαδ;» διακπτει ο προπετς της συντροφις.
«Αυτ τα ζωνταν, μαζ με τα λαχανικ, τα φροτα και τα κλματα της Βιτρας,» αντιπαρρχεται η Ολυμπα την κακγουστη παρεμβολ, «εναι η απασχλησ μας, ταν μας το επιτρπει ο χρνος. Σε κθε ευκαιρα, ρχομαι απ το Βλγιο, ξεχνω τις λλου εδους διακοπς και ξεκουρζομαι εδ: με τις ντομτες, τις μελιτζνες, τα αμπελοφσουλα, τις πιπερις, τα αγγουρκια. Με τις φιστικις, τις συκις, τις μηλις, τις ροδις, τις κυδωνις μου. Και, φυσικ, με τα αμπλια.»
«Τα οποα απαιτον, φαντζομαι, ιδιατερη και συνεχ φροντδα.»
«Προφανς. Και, μλιστα, καθ’ λη τη διρκεια της χρονις. Γι’ αυτ, χουμε προσλβει ναν εργτη που μας ρχεται σε καθημεριν βση.»
«Αρκε νας;»
«Ναι, μωρ, αρκε. Μνο οκτ στρμματα εναι το κτμα και, απ’ αυτ, τα αμπλια καταλαμβνουν μνο τα τρα. λλωστε, το επαμε, ο ντρας μου κι εγ εμαστε εδ κθε λγο και λιγκι.»
«Οικογενειακ επιχερηση, με λλα λγια.»
«Οτε καν. Οικογενειακ διασκδαση θα το ονμαζα. Χωρς αυτ να σημανει τι το αποτλεσμα της διασκδασης εναι ευκαταφρνητο. Τα φροτα μας μετατρπονται σε μαρμελδες και γλυκ του κουταλιο: γλυκ κυδνι, σταφλι, καρυδκι και λοιπ, μαρμελδα φρουλα, βερκοκο, ροδκινο, σκο, πεπνι και πει λγοντας. Το 2005 δοκιμσαμε να προσθσουμε διφορα μπαχρια στις μαρμελδες. Φτιξαμε μαρμελδα ροδκινο ετε με γαρφαλλο ετε με πιπρι ετε με λεβντα! Στη μαρμελδα σκο δοκιμσαμε το κρδαμο. Πιστψτε με, τα αποτελσματα σαν ιδιατερα ικανοποιητικ, καθς μερικ μπαχρια ανδειξαν το ρωμα των φροτων κατ τρπο εντυπωσιακ. Οι ντομτες μας, εξλλου, γνονται πελτς και σλτσα, φτιχνουμε pesto και chutney με πρσινη ντομτα και ροδκινο, πελτ με δαμσκηνα και κυδνια, τα φιστκια μας (ποτε χουμε καλ σοδει) δεν μνουν ψητα. Και, εννοεται, το κρασ μας εμφιαλνεται…»
«Πιο αργ, παρακαλ, δεν σας προλαβανω!»
«λεγα, λοιπν πως το κρασ μας εμφιαλνεται και ευφρανει τους ουρανσκους των φλων μας.»
«Μνο των φλων; Δεν το πουλτε;»
«Ακοστε. Σγουρα δεν το εμπορευμαστε. Τρα, αν θλουν κποιοι γνωστο να αγορσουν, δεν πρκειται να τους το αρνηθομε.»
«Το παλαινετε κιλας;»
«Βεβαως. χουμε προμηθευτε δρινα βαρλια πρτης ποιτητας και κνουμε ,τι περνει απ’ το χρι μας για να εναι το τελικ προν σο πιο καλ γνεται.»
Η αλθεια εναι τι στο κτμα Βιτρα θα δεις να υπρχουν λα τα απαρατητα καλλιεργητικ εργαλεα και μηχανματα: για το κλδεμα, για τον τργο, για την απσταξη, για την εμφιλωση. Θερμμετρα, υγρμετρα, κλιματιστικ, τα πντα. Κι επιπλον, το δραστριο ζευγρι χει φροντσει, δπλα στα παραδοσιακ κρασι, να μεταφυτψει ποικιλες που ρχονται απ το εξωτερικ, απ τα θεωρομενα προηγμνα οινοπαραγωγ κρτη, και που χουν ιδιατερα εκτιμηθε απ την ελληνικ αγορ: απ τη μια μερι Cabernet Sauvignon & Merlot, το οποο παρασρει το βλμμα με τις βαθις κκκινες ανταγεις του, και απ την λλη το γνωστ Σαββατιαν το Μοσχτο Αχαας, τα οποα λαμπιρζουν σε αποχρσεις χρυσαφις. Οι ετικτες τους, προσεγμνες και καλασθητες, προσδιορζουν με ειλικρνεια το περιεχμενο: «προν απ σταφλια βιολογικς καλλιργειας…»
«Το μερκι μας ( η τρλα μας, πως το πρει κανες) φτνει μχρι του σημεου να ξανοιγμαστε στην παραγωγ της ποικιλας Vitora Nouveau, σαν το γαλλικ Baujolais Nouveau, που πρπει να καταναλωθε μεσα. Απ το κρασ μας, παρασκευζουμε ακμα μυρωδτο ξδι, κκκινο και ροζ, κι επσης δεν ξεχνμε το μπαλσμικο.»
«Μα λα αυτ δεν εναι ποτ δυνατν να διοχετευθον σε φλους και γνωστος οτε να καταναλωθον επ τπου.»
«λα εναι δυνατ, αρκε να χεις καλ διθεση και ν’ αφνεις να τρξει ανεμπδιστη η φαντασα σου. Επαμε: και παργουμε, και συσκευζουμε, και αποθηκεουμε. Παρλληλα, διοργαννουμε γιορτς και καταναλνουμε. Και, στις λλες γιορτς, τις επσημες εννο, πως τα Χριστογεννα το Πσχα, δεν μνουμε αδρανες. Κατασκευζουμε καλθια παραδοσιακ, απ λυγαρι και καλμια, και τα στολζουμε ανλογα με την περσταση: με κανλλες, μπουκτα δεντρολβανου και δφνης, φλοδες απ ξερ πορτοκλια, λεμνια και μλα, κουκουνρες, ρδια και αμγδαλα. Μσα στα καλθια τοποθετομε σπρο και κκκινο κρασ, καθς και τσπουρο απ το κτμα. Προσθτουμε μαρμελδες, γλυκ του κουταλιο, πελτδες και τλος, ανλογα με την εποχ, διανθζουμε τα καλθια με μουστοκολουρα, λλα κουλορια, κουραμπιδες, μελομακρονα. λα χειροποητα, ψημνα στον ξυλφουρν μας.»

Γιατ δεν μπορε να διαφγει της προσοχς του επισκπτη τι στο κτμα υπρχει ξυλφουρνος, παραδοσιακ πατητρι, στβλος και κοττσι.

«να σνολο που σβεται τη φση. Που λειτουργε μνο με φυσικς και παραδοσιακς μεθδους, χωρς λιπσματα και φρμακα, εκτς απ σα βιολογικ σκευσματα επιτρπονται. Που παρεμβανει σο γνεται λιγτερο στη φση, που σβεται το περιβλλον, που συνυπρχει με ,τι αναπνει και μεγαλνει μαζ μας. Μα, γιατ σας τα λω, αφο τα περιγρφει αναλυτικ και το site μας: www.vitora.gr.»
«Επιτρψτε, μως, μια τελευταα ερτηση: ποια εναι η Βιτρα;»
«Σμφωνα με την παρδοση, οι κτοικοι των Μεσογεων πστευαν τι Βιτρα ονομζεται η καλ νεριδα που προστατεει τους αμπελνες και που εμφανζεται στα πατητρια σαν μικρ σαρα, σαν σαμιαμδι. Φρνει τχη και βοηθει τους καλος αμπελουργος. Ελπζουμε να μας βοηθσει, αφο κι εμες βοηθμε και προστατεουμε τη φση.»
«Βιτρα, λοιπν, ε; Ποια προλευση χει το νομα; Ελληνικ;»
«Μλλον χι. Σε αρβαντικη διλεκτο ακοσαμε τι χρησιμοποιεται. Αλλ μπως χει καμι σημασα, ταν η ννοια και ο στχος για την προστασα της φσης εναι κοινς σε λους τους ανθρπους;»