ρθρα\Ταξιδεοντας
 

CARTAGENA

Η βα εν ονματι του Χριστο

 


Απ αρχαιοττων χρνων απαντται η συνθεια να ονομζουν οι κατακτητς τις αποικες τους ( οι ποικοι τις νες τους πατρδες) κατ ττοιο τρπο, στε να τους θυμζουν τις πατρογονικς ρζες. Οι Φωκαες ιδρουν, περ τα 600 π.Χ. τη Φκαια (τη σημεριν Μασσαλα). Οι Μεγαρες, με αρχηγ τον Βζαντα, μετοικον την δια περπου εποχ σε τπο που βαφτζουν Βυζντιο. Ο Αλξανδρος μεταφρει παντο το ελληνικ μνυμα, καθς η μια Αλεξνδρεια διαδχεται την λλη. Πολλος αινες αργτερα, μετανστες αποκαλον τις καινοργιες εστες τους στις ΗΠΑ «Αθνα», «Φλωρεντα», «Νορβηγα», «Να Υρκη» και στην Αυστραλα «Να Ντια Ουαλα», «Βικτρια» κλπ. Το διο και οι δικο μας πρσφυγες: «Να Σμρνη», «Να Φιλαδλφεια».
Ανμεσα στην αρχαιτητα και στη σχεδν σγχρονη εποχ, ανλογα ενεργον οι Ισπανο conquistadores στη Λατινικ Αμερικ. Αποκαλον την κταση που καλπτουν τα τωριν κρτη Βενεζουλα, Κολομβα, Παναμς και Περο, «Δημοκρατα της Νας Γρανδας», το δε εμπορικ σημαντικτερο και αμυντικ στρατηγικτερο λιμνι της περιοχς, «Καρχηδνα των Ινδιν» (στη γλσσα τους: Cartagena de Indias). Η εξγηση για το τελευταο βρσκεται στο τι ο αρχηγς των κατακτητν προερχταν απ την ισπανικ Cartagena, η οποα εχε με η σειρ της ονομαστε τσι απ τον στρατηλτη Ασδροβα που καταγταν απ την βορειοαφρικανικ Καρχηδνα (Cartago).

«Ενδιαφρουσα αυτ η ιστορικ-γλωσσολογικ εισαγωγ, αλλ πο αποβλπει;»
«Στην επισμανση της συνχειας της ανθρπινης συμπεριφορς, που δεν αρκεται μως στην απλ μεταβολ των ονομτων, κτι το οποο δεν θα ταν σως αξιμεμπτο, αλλ' επεκτενεται στην επιβολ των πολιτιστικν ηθν και των θρησκευτικν δοξασιν των κατακτητν, προφανς θεωρουμνων ανωτρου επιπδου απ εκενο των ιθαγενν! Και, για να περιοριστομε στην πρσφατη ιστορα, η περπτωση των Ινδινων της Αμερικς, βρειας και ντιας, εναι χαρακτηριστικ.»
«Ακοω τι χεις να καταμαρτυρσεις ειδικτερα.»
«Ας μενουμε στην Cartagena. Απ την ρα που κατελφθη, χι μνο μετονομστηκε, συμπαρασροντας και το κυριτερο προστι της Jimani που κουγε πια στο νομα Γεθσημαν, αλλ' υπκυψε στην ισπανικ αρχιτεκτονικ και ρχισε βαθμηδν να συνειδητοποιε τα «πλεονεκτματα» της χριστιανικς θρησκεας. Σε αντλλαγμα της προστασας που της εξασφλιζε ο νος της αφντης, με εκτλεση οχυρωματικν ργων, οικοδμηση τειχν και παροχ στρατιωτικς τεχνογνωσας (προς διον φελος, εννοεται), αποδχτηκε την απεμπληση των τοπικν αισθητικν αντιλψεων και εμπδωσε σταδιακ τη διδασκαλα του Ιησο. Τι σημασα εχε, αν η εν λγω εμπδωση στηρχτηκε στην ελεθερη βοληση στη βαια υποταγ; Ας μην λησμονεται το γεγονς τι οι εκστρατεες χρηματοδοτονταν τσο απ το στμμα σο και απ την καθολικ εκκλησα. Οπτε, εκντες κοντες, οι ιθαγενες ασπζονταν τη θρησκεα των κατακτητν.»

«Τη θρησκεα, δηλαδ, που κηρσσει την αγπη.»
«Ακριβς. Για να θυμονται, λοιπν, το εν λγω κρυγμα οι κτοικοι, ακολοθησε γενικ μετονομασα των δρμων που ισχει μχρι σμερα: οι γιοι Πτρος, Δομνικος, Φραγκσκος χουν την τιμητικ τους, η δε Παναγα βρσκεται παντο με τις διφορες "ιδιτητς" της. Αυτ, ωστσο, εναι το λιγτερο. Η υπμνηση του κηργματος της αγπης και οι συνπειες της τυχν απομκρυνσης των πιστν γινταν και με δραστικτερη μθοδο: με την Ιερ Εξταση. τσι σμερα ο τουρστας, ως πρτο αξιοθατο, επισκπτεται τον χρο της ευγενος εκενης προσπθειας. Βλπει τα ργανα της πειθος στην αθουσα των βασανιστηρων: το κρεβτι με τα σκοινι που τντωναν τα οστ των παραστρατημνων, λλα μηχανματα για τη θραση των δακτλων της σπονδυλικς στλης ταν το απαιτοσε η ανγκη, τα αγκαθωτ κολρα, το τσεκορι του δμιου, ακμα και την γκιλοτνα, η οποα αποδεικνεται πως δεν ταν τελικ εφερεση των Γλλων επαναστατν! Μα και να λλο ερημα παρουσιζει ενδιαφρον: η ζυγαρι των μαγισσν. ποτε διατυπωνταν σχετικ κατηγορα, αφενς μετριταν το ψος και αφετρου υπολογιζταν το βρος της κατηγορουμνης. Αν ζγιζε περισστερο απ σο θα επτρεπε το ψος της, καταδεικνυταν πλον πραν πσης αμφιβολας η παρουσα του Σαταν στο υπρβαρο!»

«Ενδιαφρουσα προσγγιση, μα την αλθεια. Και ακογεται πειστικ.»
«Απολτως. Η συντριπτικ πλειοψηφα του πληθυσμο ανκει τρα στο καθολικ δγμα. Για να μην εμαστε, μως, μονομερες στην περιγραφ, οφελουμε να τονσουμε και τα λλα αξιοθατα της πλης. Κορυφαο μεταξ τους εναι το ησυχαστριο του San Pedro Claver, ενς Ισπανο μοναχο που ζησε εδ σαρντα χρνια υπερασπιζμενος, προστατεοντας, διδσκοντας και περιθλποντας ντρες και γυνακες της μαρης φυλς, αυτος που φερναν απ την Αφρικ τα καρβια των σκλβων. Οι απνθρωπες συνθκες της μεταφορς και, στη συνχεια, της εργασας τους στα ορυχεα και στους αγρος βρισκαν κπως το αντδοτ τους στην αγκαλι του San Pedro. Πατρας και φλος, μαζ με την πστη στον Θε δριζε στις δυστυχισμνες εκενες υπρξεις ψγματα ελπδας και χαμνης αξιοπρπειας.»



«Πλι καλ. που αποδεικνεται τι η γενκευση δεν εναι ποτ καλς σμβουλος. Αλλ' μως, με την Ελλδα χει λλο κοιν σημεο η Cartagena , επ το ελληνικτερο, η Καρχηδνα; Εκτς απ την ονοματοδοσα των αποικιν;»
«Ναι: το 1821. ταν το τος της οριστικς ανεξαρτητοποησης απ την Ισπανα. Αφο, προηγουμνως, εχε μεσολαβσει μια λλη ημερομηνα: η 11η Νοεμβρου του 1811 (αριθμητικ 11/11/11). ναν αινα και κτι νωρτερα απ την 11η Νοεμβρου στις 11 το πρω (του 1918 αυτ τη φορ), ταν υπεγρφη η συνθκη ανακωχς του Α' Παγκσμιου Πολμου, η περεργη σμπτωση των αριθμν σμανε το ναυσμα για το πρτο επαναστατικ σκρτημα των κατοκων. Χρειστηκε να ρθει το 1821, μως, για να καταστε οριστικ η αποτναξη του ισπανικο ζυγο και για να πρει η πλη, το "κλειδ του βασιλεου" πως αποκαλονταν μχρι ττε, τον δρμο της ελευθερας και της προδου . Χρειστηκε, ββαια, και η συμπαρταξη με τις ανταγωνιστικς αποικιοκρατικς δυνμεις, την Αγγλα και τη Γαλλα, αλλ ποιος ενδιαφρεται τρα για ττοιες λεπτομρειες;»
«Ωραα. Αρκετ με το παρελθν, τη θρησκεα και την ιστορα. Ως προς το παρν, πς εξελσσεται η πλη;»
«ριστα. Δεν διαθτει μεν (τουλχιστον στον διο βαθμ) τη μοναδικ εκενη ιδιτητα του Μεντεγν, το συνεχς χαμγελο των κατοκων, παραμνει ωστσο νας ιδιατερα ευχριστος προορισμς. ντας παραθαλσσια, χει το πλεονκτημα της ευχερστερης πρσβασης και, με τροπικ αλλ ταυτχρονα χι αφρητα ζεστ κλμα χρη στον βρειο νεμο, προσφρεται ολκληρο τον χρνο για κθε εδος τουρισμο: αναψυχς, συνεδριακο, αθλητικο. Εναι, εξλλου, πλη με αντιθσεις. Απ τη μια πλευρ, αμμδεις παραλες με τερστια και σγχρονα ξενοδοχεα, πληθρα ανσεων για τους λουμενους και σκιερ καλμματα (φυσικ τεχνητ) για μυνα απναντι στον καυτ λιο. Απ την λλη πλευρ, η παλι πλη: τριγυρισμνη απ τα ανπαφα τεχη της εποχς των Ισπανν, πολλς απ τις πολεμστρες των οποων χουν παραχωρσει τη θση τους σε κεντρκια για ρομαντικς βραδις, χαρζει σχετικ δροσι στο εσωτερικ της, καθς η θαλσσια αρα διαπερνει τους δρομσκους της. Τα σπτια φρεσκοβαμμνα με φωτεινς πινελις, τα χαγιτια να θυμζουν ντονα τον ισπανικ και μουσουλμανικ ρυθμ, οι μικροπωλητς να εφοδιζουν τον ταξιδιτη με χυμος απ κθε λογς τροπικ φροτα (παπγια, μαρακογια, μνγκο, γκουανβανα) μαζ με τα γνωστ μας καρποζια και πεπνια, τα εστιατρια πρθυμα να χαρσουν πρωττυπες γεσεις και να σε ποτσουν με τοπικ τερψιλαργγια.»

«Προκλητικ μοιζουν λα τοτα.»
«Εξσου προκλητικς, μα συνμα νοσταλγικς και λυπημνες, εναι και οι ντες της ντπιας μουσικς. Μιας μουσικς, που ταξιδεει τετρακσια τσα χρνια πσω, κληρονομι των πρτων σκλβων απ τη Γουνα, οι οποοι στηρζονταν σ' αυτ για να συνεχσουν να ονειρεονται την ποθητ λευτερι τους. Και μιας λλης μουσικς, που συνοδεει τα ζευγρια τα γκρουπ κατ τις νυκτερινς ρες, καθς λικνζονται ρυθμικ και αισθησιακ, διασκεδζοντας τους τουρστες και αναπολντας το δικ τους απμακρο παρελθν. Γιατ δεν εναι λα ρδινα στη ζω τους. Μπορε τα καραβνια απ τα κρουαζιερπλοια να εγγζουν την απατηλ επιφνεια, αλλ η πλη χει και τις φτωχικς συνοικες της. Οι περισστερες, λνε οι κτοικοι, εναι ακνδυνες. Η εγκληματικτητα, λνε οι διοι, δεν εναι ψηλ. Παρ' λα αυτ, συνεχζουν, ο δρμος της πραγματικς προδου εναι μακρς. Και η βοθεια που περιμνουν απ τις πλουσιτερες χρες, επισημανουν με σεμν περηφνια, δεν πρπει να περιορζεται στο χρμα που εισρει απ τον περιστασιακ τουρισμ. Χρειζονται ουσιαστικτερη αρωγ. Κυρως δε, χρειζονται να αισθανθον την ιστητα και να βισουν την αναγνριση της ανθρπινης αξας τους.»...