ρθρα\Ταξιδεοντας
 
Χριστιανικ και μυθολογικ (;) Τολδο
 

Η τουριστικτατη αυτ πλη της Ισπανας -το ξρουμε, δα- χει μεση σχση με την Ελλδα. Ας εναι συγχωρεμνος ο Δομνικος Θεοτοκπουλος και οι θεπνευστοι πνακς του. Αλλ να συνδεται και με τον ημθεο Ηρακλ, αυτ πει πολ! Τι συμβανει, αλθεια; Ιδο, τι διαπιστθηκε κατ τη διρκεια ενς πρσφατου ταξιδιο στην Ισπανα.

Την Πμπτη της νατης εβδομδας μετ το Πσχα, πραγματοποιεται στο Τολδο μεγλη λιτανεα. (Τρα, γιατ την νατη εβδομδα και χι γρω στην Πεντηκοστ, ας πομε, δεν κατστη δυνατν να ξεκαθαριστε. Κποιες κακς γλσσες επαν πως η αιτα πρπει να αναζητηθε στην αποδοτικτερη κατανομ των τουριστικν ρευμτων. Τλος πντων.) Στην εν λγω λιτανεα περιφρεται, εν πομπ και μσα σε κατανυκτικ ατμσφαιρα στα δρομκια της παλις πλης, να χρυσοποκιλτο κουβοκλιο, ψους δυμιση μτρων και βρους διακοσων δκα οκτ κιλν (προσξτε την ακρβεια στο ζγισμα), το οποο ονομζεται Corpus Christi. Σε ερτηση, αν περιχει οποιοδποτε γιο λεψανο λλο ιερ αντικεμενο, η απντηση υπρξε αρνητικ. Με μια επιφλαξη, κατανοητ φυσικ:
«Δεν ρωττε και κανναν παπ, καλτερα;»
Αντ’ αυτο, η ερτηση που διατυπθηκε αφοροσε τη μρα, γιατ η λιτανεα δεν γινταν την Πμπτη, πως γραφε ο οδηγς, αλλ την Κυριακ.
«Κανονικ, η παρδοση επιτσσει να γνεται την Πμπτη, αλλ χει αποφασιστε να επαναλαμβνεται και την επμενη Κυριακ, στε να μπορον να την παρακολουθσουν περισστεροι προσκυνητς!»
«Ττε, γιατ δεν την οργαννετε Κυριακ, μια και καλ;»
«Ε, τρα… τσι χει επικρατσει εδ και χρνια.»
(Κτι γρφτηκε παραπνω για τουριστικ ρεματα, χι;)

Εν πση περιπτσει, η διπλ λιτανεα που παραπμπει σε πολλ σημεα της σε αντστοιχες ελληνικς, πως αυτ του σκηνματος του Αγου Σπυρδωνος στην Κρκυρα εναι ιδιατερα εντυπωσιακ. Πρτα απ’ λα λγω του διακσμου της πλης. Παντο, αλλ κυρως στους δρμους απ τους οποους θα διλθει η πομπ, οι κοκκινοκτρινες ισπανικς σημαες μαζ με τα πολχρωμα κεντημνα λβαρα δνουν ντονο γιορταστικ τνο. Τα δαντελνια κεντητ υφσματα που κρμονται απ τους εξστες, τα λουλουδιασμνα κνιστρα που αιωρονται ψηλ ανμεσα στους τοχους των σπιτιν και τα δεκατσσερα υπερμεγθη λβαρα που συμβολζουν τις ισπανφωνες χρες της κεντρικς και της λατινικς Αμερικς και ανεμζουν απ τους εξστες του κτηρου της Νομαρχας, λα συντελον στη δημιουργα χαρς κι ευφροσνης. Και, για τον κνδυνο βροχς που καθλου δεν αποκλεεται, επικρμαται καθ’ λη τη διαδρομ μια κατλληλη τντα, δεμνη προφανς απ τα μπαλκνια και τους παρακεμενους στλους.
(Μικρ κακεντρεχς παρνθεση. Η τντα δεν φρει παντο εκενες τις απαρατητες τρπες, για να φεγει το νερ. τσι, αν χει βρξει τη νχτα, η βροχ συγκεντρνεται σε διφορα σημεα και παραμνει εκε, ρμαιο των ριπν του ανμου και πραγματικ απειλ ακοσιου καταιονισμο για τους ανποπτους διαβτες.)
Συνχεια περ της λιτανεας. Παρελανουν φιππα και φανταχτερ αγματα της αστυνομας, ποικλες αδελφτητες (ιππτες των ταγμτων του Παναγου Τφου, του Corpus Christi, της Μλτας), δεκδες Ισπανδες με τις χαρακτηριστικς ανδαλουσινικες μαντλες (μαρες, κυρως, αυτς), πολλο αξιωματοχοι με αλυσδες στον λαιμ και πατερτσες στο χρι, νστολοι μαθητς και μαθτριες, λα τα παιδι που δχονται εφτος την πρτη τους μετληψη, μουσικτατες μπντες και, εννοεται, αρκετο ιερωμνοι με τον αρχιεπσκοπο του Τολδο να προεξρχει.
Τα εκκλησιαστικ λβαρα, οι σταυρο και τα αντστοιχα εξαπτρυγα εξαγγλλουν την φιξη του Corpus Christi, το οποο καταχειροκροτεται! πως συμβανει και στις μεγαλοβδομαδιτικες λιτανεες, της Σεβλλης και λλων πλεων, το πλθος δεν σταυροκοπιται αλλ ξεσπει σε χειροκροτματα. Φρενιτιδη. Που αυξνονται ακμη περισστερο, καθς τα μεγφωνα δεν φεδονται παραινσεων:
«φτασε το Corpus Christi. Μπορε η βροχ να δυναμνει, αλλ εσες δυναμστε τη συμμετοχ της. Χειροκροτστε το!»
Και ο κσμος συμμορφνεται. Τρα, ββαια, πς συμβιβζεται αυτ η χειροκροτομενη χριστιανικ στιγμ με τους νοπλους στρατιτες που βαδζουν τιμητικ, σε βμα χνας, πλι και εμπρς απ το κουβοκλιο του σματος του Χριστο, αυτ εναι λλου παπ ευαγγλιο! λλωστε, παρμοια συμβανουν και στους δικος μας Επιταφους.
Οπωσδποτε, αφνοντας κατ μρος την κριτικ διθεση, οφελει να ομολογσει κανες τι η τελετ εναι λαμπρ κι αξζει να την παρακολουθσει, αν τχει εκενες τις μρες στο Τολδο στη Μαδρτη. σε που, επ τσσερις μρες, εναι επισκψιμα γρω στα πενντα συμπαθητικ αθρια και κποι, ευγενικ προσφορ των κατοκων.

Κι ο Ηρακλς; Αυτς πο κολλει; Μα δεν πρπει να λησμονεται τι η μυθολογα δεν εναι ιστορα και, ρα, δεν χει ανγκη απ τεκμηρωση. Ο ημθεος, λοιπν, φανεται πως εχε περσει και απ το Τολδο, καθς εχε αναλβει να πραγματοποισει τους θλους που του εχε επιβλει ο αγαπητς του εξδελφος και εχε αποφασσει να ιδρσει αυτς την πλη! Κατ την εκε ιδρυτικ διαμον του, εχε ανακαλψει κτι σπηλις, στις οποες εχε την ιδα να προσδσει μια ρηξικλευθη αρχιτεκτονικ μορφ, στε αργτερα να τις χρησιμοποισει ετε ως ανκτορ του ετε ως χρο σκησης μαγεας και νεκρομαντεας! (Να δομε, τι λλο θ ακοσουμε.)
Απ την λλη πλευρ, και για σους δεν εναι αρκετ επιστοι για να δεχθον την πρτη ερμηνεα, χει διατυπωθε η εκδοχ τι οι σπηλις αυτς συνδονται με την φιξη των Αρβων. Και να, πς. Ο γνωστς Ηρακλς εχε, με τη δναμη του ημιθεκο του ταλντου, κλεσει μσα σε να κουτ την εξς προφητεα: το βασλειο των Βησιγτθων θα χαθε, αν κθε βασιλις του δεν προσθτει στο κουτ κι απ να επιπλον λουκτο! Ο βασιλις Δον Ροδργος, απ περιργεια -και, προφανς, απ ανοησα- κινομενος, χι μνο δεν πρσθεσε λουκτο, αλλ σπασε τα προηγομενα και παραβασε το κουτ. Αποτλεσμα; Η ημιθεκ κατρα τθηκε σε κνηση, το Ισλμ επικρτησε και το βασιλικ ανκτορο καταστρφηκε απ υπερφυσικς δυνμεις, αφνοντας μνο τις σπηλις του Ηρακλ για ενθμιο. (Αλμονο, αν εξαφανζονταν αυτς!)


Η δετερη εκδοχ δεν αποτελε αποκημα νοσηρς φαντασας του συγγραφα, μα περιχεται σε οδηγ με ττλο «Ανακαλψτε να λλο Τολδο», ανμεσα σε περαιτρω αξιοθατα που ρθαν στο φως τα τελευταα χρνια, μετ απ εργδεις προσπθειες των αρμδιων νομαρχιακν, δημοτικν και αρχαιολογικν φορων.
Και, για να αποσειστε a priori η τυχν κατηγορα για υπερβολικ και αστρικτο εθνικισμ, παρατθεται κατωτρω περιληπτικς κατλογος των ευρημτων των σπηλαων: φλλο απ περγαμην με χειργραφο κεμενο και απ τις δο πλευρς του στα αραβικ, να κομμτι απ περγαμην γραφο και τσαλακωμνο, μια πννα απ λεπτ ζαχαροκλαμο σε ψογη κατσταση, να ξλινο πινλο απ κλαδ δντρου και, τλος, το πεπιεσμνο στμιο απ να κλειστ δοχεο απ τερακτα. Μλιστα. Αν, μετ απ λα αυτ, εναι ποτ δυνατν να μην δεχτε ο καλπιστος ερευνητς τι οι σπηλις ανκαν στον Ηρακλ (ανεξρτητα απ το ποια εκδοχ θα προτιμηθε, σον αφορ τον αρχικ σκοπ τους), ττε αξζει να τεθε αυτοδικαως υπ την κρση της Ιερς Εξετσεως που κποτε διπρεψε στην Ισπανα.
Στο σημεο ετοτο, ακριβς πως και στην περπτωση της λιτανεας, θα πρπει να επισημανθε τι η ειρωνικ περιγραφ δεν μεινει οτε κατ το ελχιστο την αξιλογη δουλει που χει γνει τον τελευταο καιρ στο Τολδο. Και να υπογραμμιστε, για λγους αντικειμενικτητας, πως τα υπλοιπα αξιοθατα αφενς εναι πργματι ενδιαφροντα, και αφετρου δεν διακρνονται για ανλογες μυθοπλαστικς ανησυχες. Πρκειται για την αποκλυψη μνημεων που εχαν παραμενει για μεγλο χρονικ διστημα, μερικς φορς για αινες, ανεκμετλλευτα και σμερα (απ το 2004) προσφρονται στο κοιν που μπορε να τα επισκπτεται ελεθερα και με δωρεν ξενγηση. Οι επισκψεις στα μνημεα αυτ (που αποτελονται απ ρωμακς θρμες, κρπτες μοναστηριο, λουτρ, μουσουλμανικ τμενος, πυργσκους κ..) μπορον να διοργανωθον ετε ατομικ ετε σε ομδες.
Ο επιδιωκμενος στχος δεν εναι, ββαια, το μεσο οικονομικ φελος αλλ η γνωριμα των κατοκων της πλης, πρωτστως, με την πολιτιστικ τους κληρονομι και η δημιουργα στενς σχσης ανμεσ τους, στε ο δεσμς αυτς να αποβε ευεργετικς για την περαιτρω πολιτιστικ και τουριστικ ανλιξη της πρωτεουσα της Castilla-La Mancha.

XXXXX