ρθρα\Βιβλιοθκες και βιβλιοπωλεα αν τον κσμο
 

να μικρ, μα ελκυστικ βιβλιοπωλεο

 

«Στα σοβαρ, θλεις να γρψεις γι’ αυτ το μαγαζκι; Ποιος απ τους αναγνστες του περιοδικο θα το αναζητσει;»
«Διαφων. Πρτον, κανες δεν μπορε να εναι σγουρος τι κποιος δεν θα βρεθε μια μρα σ’ αυτ το ωραιτατο γαλλικ χωρι. Δετερον, ταν κτι μας αρσει -ακμη περισστερο- μας εντυπωσιζει, αξζει να το παρουσιζουμε. Ετε για παρδειγμα προς μμηση ετε, απλς, για ενημρωση. Οπτε;»

Το Roussillon της Προβηγκας, που δεν πρπει να συγχεται με την ιστορικ περιοχ Languedoc-Roussillon, συγκαταλγεται επσημα στα πιο μορφα χωρι της Γαλλας. Σε απσταση μιας ρας απ το αεροδρμιο της Μασσαλας και χι μακρι απ την Αβινιν, την πλη της ‘παπικς εξορας’ του 14ου αινα, το Roussillon περιμνει τον επισκπτη χτισμνο επνω σε κκκινους βρχους, με κκκινα σπτια και κκκινες κεραμιδοσκεπς. Το δσος που το περιτριγυρζει, με τα βαθυπρσινα πεκα του, του χαρζει χρωματικ αντθεση ντονη. Το ‘Μονοπτι των Γιγντων’, το οποο ανεβοκατεβανει σε να φυσικ πρκο σκαλισμνο στις πλαγις του λφου απ χρα, προσφρει την ευκαιρα για ευχριστη σωματικ σκηση.
Και η σωματικ σκηση φανεται αναγκαα, αν θες να φιδογυρσεις και τα στεν, ανηφορικ, μεσαιωνικ δρομκια που, αναγκαστικ, θα σε φρουν στην κεντρικ πλατεα. Εκε που βρσκεται το ελκυστικ βιβλιοπωλεο. Το κτριο, στο οποο στεγζεται, χει ανεγερθε κατ τον 18ο αινα και σμερα περιλαμβνεται στον κατλογο των ‘Μνημειακν Κτηρων της Γαλλας’. Το αξζει δε, γιατ πρκειται για κσμημα αρχιτεκτονικς κληρονομις κι χι μνο: οι τοχοι του ζησαν επ πενντα χρνια μαζ με ναν σκηνοθτη πολ γνωστ στην πατρδα του, τον Jean-Charles Tachella. Αυτν που κληροδτησε το νομ του στον σημεριν χρο.
τσι, πριν απ τρα χρνια, κποιος λλος σκηνοθτης θλησε να ξεκινσει στο παλι εκενο σπτι να σχδιο νεωτεριστικ. Δημιοργησε να σπτι-βιβλιοπωλεο: απ τη μια πλευρ σπτι, με την οικογενειακ ατμσφαιρα στοργς που το χαρακτηρζει, κι απ την λλη πλευρ βιβλιοπωλεο, με την ποικιλα και την ποιτητα του περιεχομνου του.
Ο επισκπτης χει πολλ να διαλξει, πως ισχυρζεται η ιστοσελδα www.maisontachella.fr. Μπορε να περιπλανηθε, χαζεοντας στους πντε ορφους του ιστορικο κτηρου. Μπορε να κορσει την πνευματικ δψα του, αγορζοντας βιβλα λογοτεχνικ, ιστορικ, δοκμια. Μπορε πλι, αν πρκειται για σωματικ δψα αυτ τη φορ, να πιει να ποτρι εγευστο κρασ, να τσι ναν καφ, χωρς παρλληλα να κινδυνεει να πεινσει, αφο μπορε πντα να βρει κτι αλμυρ κτι γλυκ για τον ουρανσκο του. Υπρχουν, μλιστα, τραπζια στρωμνα για φαγητ και για διβασμα: οι πετστες χουν δπλα τους βιβλα!

«Εδ ακριβς γκειται η πρωτοτυπα: στον συνδυασμ του πνευματικο με το υλικ.»
«Μα για ποια πρωτοτυπα μιλμε; Κτι ττοιο υπρχει και σε δικ μας βιβλιοπωλεα.»
«Με μνη τη διαφορ τι, στην περπτωσ μας, χουμε να απλ χωριουδκι που ζει απ τον τουρισμ, χει λγους κατοκους και γειτονεει με πλεις που προσφρουν σαφς περισστερες ευκαιρες για… γλεντζδες βιβλιφιλους!»

 

Κι μως, τσο οι λιγοστο κτοικοι σο και πολυριθμοι τουρστες διαβανουν το κατφλι, λλοτε για να πληροφορηθον τα να σχετικ με τις τελευταες εκδσεις, λλοτε για να αγορσουν να δρο να γνωρσουν κεμενα που αναφρονται στην πολιτιστικ κληρονομι της περιοχς κι λλοτε για να μθουν κποια καινοργια συνταγ που περιχεται σε οδηγος μαγειρικς. Ωστσο, υπρχουν κι λλες επιλογς, οι οποες παρουσιζουν κι αυτς να ιδιατερο στοιχεο.
Η πρτη απ’ αυτς εναι η αποκαλομενη bédéthèque. Σνθετη λξη, που αποτελεται απ τα -αναλυτικ γραμμνα- ακρωνμια των λξεων bandes déssinées, πως ονομζονται τα κμικς στη γαλλικ γλσσα, και απ την ελληνικ κατληξη ‘θκη’. Πλοσια συλλογ απ τα χαριτωμνα, και συνμα διδακτικ, εικονογραφημνα βιβλιαρκια εναι στη διθεση ‘των παιδιν ηλικας επτ ως εβδομντα επτ ετν’! Να τι διατενεται η ιστοσελδα του βιβλιοπωλεου.
Η δετερη πρωτοτυπα ονομζεται pochothèque. Πλι εμφανζεται η ελληνικ κατληξη ‘θκη’. Τρα, μως, ακολουθε τη μεταλλαγμνη γαλλικ λξη poche που σημανει «τσπη». Και ποια η ννοια της ‘τσεποθκης’; Μα, ποια λλη απ το ‘φτην βιβλο’, που προσφρεται φθονο σε τιμς προσιτς για βαλντια περιορισμνης ισχος.

 

«Με τα παραπνω δεδομνα, η ευχαρστησ σου φτνει στο πακρο, φαντζομαι. Αφο διαπιστνεται πλι η επρεια των ελληνικν! τσι δεν εναι;»
«χι υπερβολς. Επαμε, να εμαστε περφανοι για την ιστορα μας, αλλ χωρς σκοπες και τοπες εθνικιστικς εξρσεις. Αν και, τελικ, δεν σε αφνουν ν’ αγισεις! Το βιβλιοπωλεο διαφημζει κι αλλις τη γλσσα μας. Λει τι στην ‘αθουσα των φτερν’, την αθουσα του τελευταου ορφου που αποτελε το ‘στμμα’ του κτηρου, εκε που το γλυκ γαλζιο και η ζεστ χρα παραπμπουν στον ουραν και στα βρχια της περιοχς, εκε βρσκει ο αναγνστης, μεταξ λλων σπνιων εκδσεων, και τη συλλογ ‘Πλειδες’. Δεν εναι ωραο να θαυμζεις τη θα και, ταυτχρονα, να φαντζεσαι ναστρο στερωμα με αστερισμος ελληνικς καταγωγς;»
«Νομζω, τρα, τι χεις παρασυρθε εσ σε υπερβολς. Ακολουθες κατ πδα την ιστοσελδα που καυχται πως η εν λγω αθουσα περιχει αναγνσματα ‘που γεμζουν το πνεμα και την ψυχ’! Απ μεγαλοστομες δεν πνε σχημα οι Γλλοι.»
«Εντξει, το παραδχομαι. Παραδξου, μως, κι εσ τις πρωτοτυπες και τον ελκυστικ χαρακτρα του μικρο αυτο βιβλιοπωλεου.»

 

ΧΧΧΧΧ