«Στα σοβαρά, θέλεις να γράψεις γι’ αυτό το μαγαζάκι; Ποιος από τους αναγνώστες του περιοδικού θα το αναζητήσει;»
«Διαφωνώ. Πρώτον, κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος ότι κάποιος δεν θα βρεθεί μια μέρα σ’ αυτό το ωραιότατο γαλλικό χωριό. Δεύτερον, όταν κάτι μας αρέσει ή -ακόμη περισσότερο- μας εντυπωσιάζει, αξίζει να το παρουσιάζουμε. Είτε για παράδειγμα προς μίμηση είτε, απλώς, για ενημέρωση. Οπότε;»

Το Roussillon της Προβηγκίας, που δεν πρέπει να συγχέεται με την ιστορική περιοχή Languedoc-Roussillon, συγκαταλέγεται επίσημα στα πιο όμορφα χωριά της Γαλλίας. Σε απόσταση μιας ώρας από το αεροδρόμιο της Μασσαλίας και όχι μακριά από την Αβινιόν, την πόλη της ‘παπικής εξορίας’ του 14ου αιώνα, το Roussillon περιμένει τον επισκέπτη χτισμένο επάνω σε κόκκινους βράχους, με κόκκινα σπίτια και κόκκινες κεραμιδοσκεπές. Το δάσος που το περιτριγυρίζει, με τα βαθυπράσινα πεύκα του, του χαρίζει χρωματική αντίθεση έντονη. Το ‘Μονοπάτι των Γιγάντων’, το οποίο ανεβοκατεβαίνει σε ένα φυσικό πάρκο σκαλισμένο στις πλαγιές του λόφου από ώχρα, προσφέρει την ευκαιρία για ευχάριστη σωματική άσκηση.
Και η σωματική άσκηση φαίνεται αναγκαία, αν θες να φιδογυρίσεις και τα στενά, ανηφορικά, μεσαιωνικά δρομάκια που, αναγκαστικά, θα σε φέρουν στην κεντρική πλατεία. Εκεί όπου βρίσκεται το ελκυστικό βιβλιοπωλείο. Το κτήριο, στο οποίο στεγάζεται, έχει ανεγερθεί κατά τον 18ο αιώνα και σήμερα περιλαμβάνεται στον κατάλογο των ‘Μνημειακών Κτηρίων της Γαλλίας’. Το αξίζει δε, γιατί πρόκειται για κόσμημα αρχιτεκτονικής κληρονομιάς κι όχι μόνο: οι τοίχοι του έζησαν επί πενήντα χρόνια μαζί με έναν σκηνοθέτη πολύ γνωστό στην πατρίδα του, τον Jean-Charles Tachella. Αυτόν που κληροδότησε το όνομά του στον σημερινό χώρο.
Έτσι, πριν από τρία χρόνια, κάποιος άλλος σκηνοθέτης θέλησε να ξεκινήσει στο παλιό εκείνο σπίτι ένα σχέδιο νεωτεριστικό. Δημιούργησε ένα σπίτι-βιβλιοπωλείο: από τη μια πλευρά σπίτι, με την οικογενειακή ατμόσφαιρα στοργής που το χαρακτηρίζει, κι από την άλλη πλευρά βιβλιοπωλείο, με την ποικιλία και την ποιότητα του περιεχομένου του.
Ο επισκέπτης έχει πολλά να διαλέξει, όπως ισχυρίζεται η ιστοσελίδα www.maisontachella.fr. Μπορεί να περιπλανηθεί, χαζεύοντας στους πέντε ορόφους του ιστορικού κτηρίου. Μπορεί να κορέσει την πνευματική δίψα του, αγοράζοντας βιβλία λογοτεχνικά, ιστορικά, δοκίμια. Μπορεί πάλι, αν πρόκειται για σωματική δίψα αυτή τη φορά, να πιει ένα ποτήρι εύγευστο κρασί, ένα τσάι ή έναν καφέ, χωρίς παράλληλα να κινδυνεύει να πεινάσει, αφού μπορεί πάντα να βρει κάτι αλμυρό ή κάτι γλυκό για τον ουρανίσκο του. Υπάρχουν, μάλιστα, τραπέζια στρωμένα για φαγητό και για διάβασμα: οι πετσέτες έχουν δίπλα τους βιβλία!

«Εδώ ακριβώς έγκειται η πρωτοτυπία: στον συνδυασμό του πνευματικού με το υλικό.»
«Μα για ποια πρωτοτυπία μιλάμε; Κάτι τέτοιο υπάρχει και σε δικά μας βιβλιοπωλεία.»
«Με μόνη τη διαφορά ότι, στην περίπτωσή μας, έχουμε ένα απλό χωριουδάκι που ζει από τον τουρισμό, έχει λίγους κατοίκους και γειτονεύει με πόλεις που προσφέρουν σαφώς περισσότερες ευκαιρίες για… γλεντζέδες βιβλιόφιλους!»

Κι όμως, τόσο οι λιγοστοί κάτοικοι όσο και πολυάριθμοι τουρίστες διαβαίνουν το κατώφλι, άλλοτε για να πληροφορηθούν τα νέα σχετικά με τις τελευταίες εκδόσεις, άλλοτε για να αγοράσουν ένα δώρο ή να γνωρίσουν κείμενα που αναφέρονται στην πολιτιστική κληρονομιά της περιοχής κι άλλοτε για να μάθουν κάποια καινούργια συνταγή που περιέχεται σε οδηγούς μαγειρικής. Ωστόσο, υπάρχουν κι άλλες επιλογές, οι οποίες παρουσιάζουν κι αυτές ένα ιδιαίτερο στοιχείο.
Η πρώτη απ’ αυτές είναι η αποκαλούμενη bédéthèque. Σύνθετη λέξη, που αποτελείται από τα -αναλυτικά γραμμένα- ακρωνύμια των λέξεων bandes déssinées, όπως ονομάζονται τα κόμικς στη γαλλική γλώσσα, και από την ελληνική κατάληξη ‘θήκη’. Πλούσια συλλογή από τα χαριτωμένα, και συνάμα διδακτικά, εικονογραφημένα βιβλιαράκια είναι στη διάθεση ‘των παιδιών ηλικίας επτά έως εβδομήντα επτά ετών’! Να τι διατείνεται η ιστοσελίδα του βιβλιοπωλείου.
Η δεύτερη πρωτοτυπία ονομάζεται pochothèque. Πάλι εμφανίζεται η ελληνική κατάληξη ‘θήκη’. Τώρα, όμως, ακολουθεί τη μεταλλαγμένη γαλλική λέξη poche που σημαίνει «τσέπη». Και ποια η έννοια της ‘τσεποθήκης’; Μα, ποια άλλη από το ‘φτηνό βιβλίο’, που προσφέρεται άφθονο σε τιμές προσιτές για βαλάντια περιορισμένης ισχύος.

«Με τα παραπάνω δεδομένα, η ευχαρίστησή σου φτάνει στο έπακρο, φαντάζομαι. Αφού διαπιστώνεται πάλι η επήρεια των ελληνικών! Έτσι δεν είναι;»
«Όχι υπερβολές. Είπαμε, να είμαστε περήφανοι για την ιστορία μας, αλλά χωρίς άσκοπες και άτοπες εθνικιστικές εξάρσεις. Αν και, τελικά, δεν σε αφήνουν ν’ αγιάσεις! Το βιβλιοπωλείο διαφημίζει κι αλλιώς τη γλώσσα μας. Λέει ότι στην ‘αίθουσα των φτερών’, την αίθουσα του τελευταίου ορόφου που αποτελεί το ‘στέμμα’ του κτηρίου, εκεί όπου το γλυκό γαλάζιο και η ζεστή ώχρα παραπέμπουν στον ουρανό και στα βράχια της περιοχής, εκεί βρίσκει ο αναγνώστης, μεταξύ άλλων σπάνιων εκδόσεων, και τη συλλογή ‘Πλειάδες’. Δεν είναι ωραίο να θαυμάζεις τη θέα και, ταυτόχρονα, να φαντάζεσαι έναστρο στερέωμα με αστερισμούς ελληνικής καταγωγής;»
«Νομίζω, τώρα, ότι έχεις παρασυρθεί εσύ σε υπερβολές. Ακολουθείς κατά πόδα την ιστοσελίδα που καυχάται πως η εν λόγω αίθουσα περιέχει αναγνώσματα ‘που γεμίζουν το πνεύμα και την ψυχή’! Από μεγαλοστομίες δεν πάνε άσχημα οι Γάλλοι.»
«Εντάξει, το παραδέχομαι. Παραδέξου, όμως, κι εσύ τις πρωτοτυπίες και τον ελκυστικό χαρακτήρα του μικρού αυτού βιβλιοπωλείου.»

ΧΧΧΧΧ