Τι σκέφτεται κάποιος, όταν ακούει για το Μέγαρο Μουσικής; Προφανώς, έρχονται στον νου μουσικές εκδηλώσεις, που αφορούν κυρίως τη "σοβαρή" λεγόμενη μουσική: συναυλίες με συμφωνίες και κοντσέρτα, παραστάσεις όπερας, διάσημοι μαέστροι και ερμηνευτές, πολυδάπανα ανεβάσματα, περιώνυμοι χορηγοί.
Τον τελευταίο καιρό, ακούγονται και ονόματα "λαϊκότερων" καλλιτεχνών, οι οποίοι διατηρούν πάντως ένα συνεκτικό κρίκο με τη μουσική "επιπέδου", όπως αυτή ορίζεται με βάση την κουλτούρα και τις απαιτήσεις του κοινού που συχνάζει στο Μέγαρο.
Όποιο, όμως, κι αν είναι το είδος της μουσικής και όποια ιδέα κι αν διατηρεί η κοινή γνώμη για το όλο πλέγμα των προσώπων που κινούνται γύρω από το Μέγαρο, ως οργανωτές ή ως θεατές, μία και μοναδική εικόνα σχηματίζεται: τα πάντα εξυπηρετούν τον κόσμο του θεάματος και του ακροάματος.

Λάθος. Γιατί, εδώ και μερικούς μήνες, για την ακρίβεια από τον Μάρτιο του 2007, το Μέγαρο περιλαμβάνει έναν επιπλέον χώρο, ένα χώρο διαβάσματος και μελέτης, μια βιβλιοθήκη.
Η επίσημη ονομασία της είναι Μεγάλη Μουσική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος "Λίλιαν Βουδούρη" και δημιουργήθηκε το 1997 από τον "Σύλλογο Οι Φίλοι της Μουσικής για όλους τους Έλληνες", όπως σημειώνει το σχετικό φυλλάδιο. Ίσως ηχούν βαρύγδουπα τα παραπάνω, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να αποτρέψουν τους ενδιαφερόμενους από μιαν επίσκεψη.
Κατεβαίνεις τα σκαλιά της εισόδου στη λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας, αυτά που οδηγούν αριστερά, στο νέο τμήμα του Μεγάρου, δεν αφήνεσαι να παρασυρθείς προς τη μεγάλη αίθουσα συνεδρίων και συναυλιών και στρίβεις πάλι αριστερά. Μεγάλα, μαρμάρινα είναι τα γράμματα στο μαρμάρινο δάπεδο που σε πληροφορούν κυκλικά ότι εισέρχεσαι σε ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ.

Φαρδύς διάδρομος, καμιά δεκαριά ηλεκτρονικοί υπολογιστές καλωσορίσματος με τις θέσεις εργασίας τους και με πρόσβαση στο διαδίκτυο για άμεση ενημέρωση, ευγενέστατος και πρόθυμος ο υπάλληλος υποδοχής και, δεξιά σου αυτή τη φορά, ένα φωτεινό αίθριο.
Εκείνη την ώρα συνειδητοποιείς ότι βρίσκεσαι κάτω από την επιφάνεια του εδάφους, γιατί οι νέες εγκαταστάσεις του Μεγάρου είναι υπόγειες. Το βλέμμα προς το αίθριο αντικρίζει κλιμακοστάσιο, μαρμάρινο επίσης, δέντρα, γλυπτά έργα σύγχρονης τέχνης και, ψηλά στο βάθος, κήπο με πράσινο γρασίδι, φουντωτά φυτά και κίτρινα αγριολούλουδα.

Αν έχει τύχει να ταξιδέψεις στο Παρίσι και να βρεθείς στη βιβλιοθήκη Φρανσουά Μιτεράν, θα αισθανθείς οικεία. Η ίδια ιδέα βύθισης των αναγνωστηρίων, ανάλογη διαρρύθμιση του ανοικτού χώρου, αντίστοιχες εντυπώσεις ως προς την άνωθεν προέλευση του φωτός. Σε πολύ μεγαλύτερα μεγέθη είναι αλήθεια, και με τον Σηκουάνα παραδίπλα να κυλάει άφθονο το νερό του (σε στεγνή αντίθεση από τον εδώ παρακείμενο και ασφαλτοκαλυμμένο Ιλισό), αλλά δεν πειράζει.
Σημασία έχει πως υπάρχει -και λειτουργεί- στην Αθήνα ένας σύγχρονος τόπος μουσικολογικής έρευνας και επιστημονικής πληροφόρησης.

Η βιβλιοθήκη, από πλευράς κτιριακής υποδομής, εκτείνεται σε εμβαδόν τριών χιλιάδων οκτακοσίων τετραγωνικών μέτρων και χωρίζεται σε τέσσερα επίπεδα.
Στα πρώτα δύο, τα αναγνωστήρια υποδέχονται μέχρι εκατό μελετητές. Διαθέτουν εξειδικευμένο προσωπικό, ηλεκτρονικούς καταλόγους, εκθετήριο με τα πρόσφατα αποκτήματα της συλλογής, σαράντα άνετες θέσεις σπουδής και αίθουσες οπτικοακουστικών μέσων.
Υπάρχουν, εξάλλου, δωμάτια ειδικής ηχομόνωσης για πιάνο και προβολή βίντεο, αίθουσα διδασκαλίας και διαλέξεων, καθώς και μικρός χώρος, κατάλληλα εξοπλισμένος για παιδική βιβλιοθήκη που μπορεί να φιλοξενήσει ομάδες παιδιών πέντε έως δέκα ετών.

Στα άλλα επίπεδα, τα πιο υπόγεια, κρύβονται ο τομέας καταλογογράφησης και, κυρίως, τα βιβλιοστάσια. Η πρόσβαση σ' αυτά πραγματοποιείται με άδεια και συνοδεία υπαλλήλου, κάτι που σίγουρα δημιουργεί υποβλητικότερη ατμόσφαιρα, προκειμένου να διαπιστωθούν τα εξής: οι ιδανικές συνθήκες φύλαξης των τόμων, με ελεγχόμενη θερμοκρασία και υγρασία, το εξελιγμένο σύστημα πυρασφάλειας, τα ευχερώς μετακινούμενα ράφια για την άριστη χρησιμοποίηση του διαθέσιμου χώρου και η προσοχή η οποία αποδίδεται στα σπάνια αποκτήματα (ανάμεσά τους και τα αρχεία Ελλήνων συνθετών).

Από πλευράς μελετητικού υλικού, η βιβλιοθήκη περιλαμβάνει περισσότερα από εκατόν τριάντα χιλιάδες βιβλία, παρτιτούρες, ηχογραφήσεις και τίτλους σε μικροφίλμ και μικροφίσες, τετρακόσια περιοδικά, δυσεύρετες εκδόσεις και πάνω από χίλια χειρόγραφα.
Στόχο της αποτελεί η συγκέντρωση κάθε είδους υλικού που συνδέεται με τη δυτική μουσική παράδοση, καθώς και την αρχαία, τη βυζαντινή, την παραδοσιακή και την έντεχνη ελληνική μουσική, χωρίς να παραβλέπει τις καλές τέχνες γενικότερα: τη λογοτεχνία, το θέατρο, τη φιλοσοφία.
Ιδιαίτερη μνεία, βέβαια, αρμόζει στο Αρχείο Ελληνικής Μουσικής, που δημιουργήθηκε αποκλειστικά για τη συγκέντρωση, επεξεργασία, τεκμηρίωση και διάσωση των έργων που συγκροτούν την ανά τους αιώνες μουσική δημιουργία του λαού μας.

Η βιβλιοθήκη έχει κιόλας πίσω της δέκα χρόνια ζωής και εποικοδομητικής δουλειάς. Εύσημα, επομένως, δεν της χρειάζονται περισσότερα από την ανταπόκριση που έχει μέχρι σήμερα βρει στο κοινό, στο οποίο απευθύνεται.
Οι καινούργιες εγκαταστάσεις της, ωστόσο, στη νέα πτέρυγα του Μεγάρου Μουσικής αξίζει να αποτελέσουν πόλο έλξης για ένα ευρύτερο φάσμα επισκεπτών.
Η παρότρυνση αυτή δεν οφείλεται μόνο στον υπερσύγχρονο χαρακτήρα τους ούτε στις ανέσεις και τις διευκολύνσεις που παρέχονται: δωρεάν εγγραφή, δωρεάν χρήση του υλικού, άμεση πρόσβαση στα βιβλία αναφοράς, δυνατότητα κράτησης τόμων μελέτης για πέντε εργάσιμες μέρες, περιορισμένη -αλλά υπαρκτή-δυνατότητα φωτοτύπησης και, όλα αυτά, μαζί με το χαμόγελο και την προσήνεια του προσωπικού.

Οφείλεται στην εδραιωμένη πεποίθηση ότι ο καθένας κέρδος έχει να αποκομίσει από την επίσκεψη. Και αν δεν ενδιαφέρεται άμεσα για τη μουσική παιδεία, και αν δεν συνδέεται επαγγελματικά με τα μουσικά δρώμενα. Είναι τόσο καλά παρουσιασμένη η εικόνα της βιβλιοθήκης, είναι τόσο περιποιημένο το σύνολό της, ώστε τα όποια δημοσιογραφικής υφής συγχαρητήρια δεν αρκούν.
Της πρέπει προσωπική γνωριμία.
(Έστω δια της ηλεκτρονικής οδού: www.mmb.org.gr)