Δημοσευση στο περιοδικ Διαβζω, Ιονιος 2009 απ την ρτεμι Αργρη

Παζοντας με τον αναγνστη

Εναι σπνια τα παραδεγματα συγγραφων, τουλχιστον στα ελληνικ λογοτεχνικ δρμενα, των οποων η γραφ συνεχζει την παρδοση των συγγραφων στλης, που διαλγονται νοητ με τους αναγνστες τους σε μα τλεια εναρμνιση συγχρονας και διαχρονας, υπερβανοντας το χημα των σελδων μας εφημερδας ενς βιβλου. Υπρχει, ωστσο, μια μυστικ αρεση -στην οποα ανκει αδιαμφισβτητα και ο Νσος Χριστογιαννπουλος- για τους οποους θαρρες πως η συγγραφ δεν χει νημα λλο παρ μνο, μσα απ την ποια δεξιοτεχνικ καλειδοσκοπικ συνρμοση θεμτων, εκφραστικν μσων και λογοτεχνικν σχημτων, να αποτυπσουν στο χαρτ τη συμβολικ προσωπικ επικοινωνα τους με τον πιθαν αναγνστη. Μελνι ανεξτηλο τιτλοφορεται το νο μυθιστρημα του συγγραφα, ο οποος αναθτει στο μελνι της πνας του να μας ταξιδψει αυτ τη φορ σε δο διαφορετικς ιστορες και εποχς με απρσμενους συνειρμος, αλλ με να κοιν συστατικ: τον διο. Φσει ευγενς, τον διπει μια σπνια ασθηση του μτρου που δεν μπορε παρ να αναγνωρζει και να αποζητ το ουσιδες. Η διεισδυτικ ματι του, λλοτε με χιομορ που προσιδιζει στο φιλοπαγμονα χαρακτρα του και λλοτε με εσωτερικ παραδοχ, υφανει καρια σχλια για τον κακς νοομενο νεοελληνισμ και τη λησμονημνη ελληνικτητα, για τις επιφσεις της ιστορας και τις ετικτες της ζως, ακμα και για τις δικς του μχιες σκψεις, που ξεδιπλνει με τλμη στην οικεα και παραστατικ ασθηση της διγησης ενς φλου. Τη λογοτεχνικτητ του ο συγγραφας αφνει να κυλσει ελεθερα και απροσποητα, δχως καλολογικ φτιασδια, επιστρατεει, ωστσο, με εντυπωσιακ δειντητα το διλογο, τη δναμη της ρουσας γλωσσς, προκειμνου να υπερασπιστε την περιγραφ, να αποδσει την εποχ, να ψυχογραφσει τους χαρακτρες του. Η λεπτομρεια γνεται υφδι χι μνο για το περφημο αστυνομικ δαιμνιο του, που φροντζει να στνει με ευστροφα, παγδες και ανατροπς σε ποιον βιαστε να κομπσει πως επιτλους συνλαβε το κλειδ της πλοκς, αλλ συμπυκννει με τρπο μεσο, και γι' αυτν το λγο ενδιαφροντα, τη σγχρονη πραγματικτητα, την ιστορικ εποχ, την τχνη και την κουλτορα. ποιος διαλξει να ανοξει το Μελνι Ανεξτηλο, θα βρει ισποσα μοιρασμνο το ιστορικ μυθιστρημα και την καταιγιστικ αστυνομικ δρση. Θα αναπνεσει το ρωμα αλλοτινν εποχν, θα αναζητ συνεχς τους κρυφος αρμος που πλκουν αξεδιλυτα τις ζως των ηρων του. μως, οι ρωες του Νσου Χριστογιαννπουλου δεν ζουν την ζω μνο ενς βιβλου, οτε η αφγησ του γεννιται και ολοκληρνεται στο 17ο στο δικ μας αινα, σε μα μνο δισταση σε μα ανγνωση. Η γραφ του υπερβανει την παρδοσ μας στη νωχελικ απλαυση της λογοτεχνας, αναιρντας δη την πεποθηση - ποψη - πιθαντητα πως στο Μελνι Ανεξτηλο μας περιμνει λλη μια περισστερο πρωττυπη χιλιοειπωμνη αφγηση. Γιατ, πνω απ λα, η μυθοπλασα του Νσου Χριστογιαννπουλου μας καλε απ την πρτη μχρι την τελευταα σελδα σε μα μετωνυμικ συνντηση, που ο μυθολγος της μας περιμνει πντα εκε, στο σχλιο της απφανσης, σε να κλεσιμο του ματιο, στην τρυφερτητα των μικρν κινσεων, στο «αυτ για τρα», αφνοντς μας με την προσμον του επμενου βιβλου, του επμενου ρθρου.

 
Επιστροφ στα βιβλα