σα επε η Ρτσα Μασορα στην παρουσαση του βιβλου στον Ιαν:

 

Το ταξδι, λοιπν. Λξη μαγικ σε λες τις γλσσες του κσμου. Εναι λξη λιτ, την προφρεις εκολα, την πετς ξαφνικ, εκε που ο λλος δεν την περιμνει : «θα φγω ταξδι μακριν», λει ο εραστς στην ερωμνη για να την πικρει. Και η μνα σιγομουρμουρζει και ονειρεεται μπροστ στο νεροχτη: «πσο θα’ θελα να πω να ταξδι στη Να Υρκη!» και δπλα ο ανυπμονος και προσγειωμνος γιος : «μνα, αντ για Να Υρκη δεν πετγεσαι μχρι την νω Περιστρα στη γιαγι να φρεις και τποτα λαχανικ να’ χουμε ;»

Το ταξδι, λοιπν. Κυραρχο συστατικ στο DNA μας. Ο νθρωπος απ τη φση του εναι ταξιδευτς, οδοιπρος, μετανστης, νομς. Η ζω λη εναι νομαδικ με την πραγματικ και τη συμβολικ ννοια του ρου. Γι αυτ και γοητευτικ, θελκτικ, ερωτιρα ζω. Μσα απ’ το ταξδι οδηγεται κποιος στα απρθητα μρη μιας γυνακας για να την κατακτσει κι στερα να την αφσει για τον επμενο προορισμ και αντιστρφως. Καμι φορ, το ταξδι μου θυμζει τη διαδρομ των χεριν και του μυαλο πνω σε να γλυπτ, του Ροντν, ας πομε το Φιλ. Δεν εναι ,ραγε, νας μακρς δρμος αυτς να ξεκινσεις απ τα ακροδκτυλα και να φτσεις ψηλ ως τα χελη; Κπως τσι βλπω τα πργματα, λγο ευφνταστα, αλλ η φαντασα εναι κι αυτ ταξιδιρικη υπθεση.

Επα ταξιδιρικο και νομζω πλησιζει η στιγμ για να σας πω τι το βιβλο του Νσου Χριστογιαννπουλου εναι ακριβς τσι : τρυφερ ταξιδιρικο που εγκλωβζει στις γραμμς και τις σελδες μια λλη ελληνικτητα, διαχρονικ, δισπαρτη, διχυτη στον κσμο, μια ελληνικτητα σαν αυτν που πολλς φορς ο Καστοριδης περιγρφει ως ελληνικ ιδιαιτερτητα.

Διαβζοντας το βιβλο του Νσου -- του συγγραφα που χει εξαιρετικ καλ γνση των ευρωπακν πραγμτων κι αυτ με χαροποιε ιδιατερα -- θυμθηκα τους Ξνους Περιηγητς του 17ου αινα. χουν πολλ κοιν σημεα , κυρως ως προς τον εντοπισμ του ελληνικο στοιχεου, εκε που δσκολα το ανακαλπτει νας αδιφορος ταξιδευτς. Γιατ, τελικ, το ταξδι δεν εναι απλς μια διαδρομ απ το να σημεο στο λλο. Εναι παιδεμς, εκπαδευση, βσανο για τη σκψη, δουλει για το μυαλ, συγκντρωση, αποτπωση και απδοση πληροφοριν.

Στη σελ. 569 του βιβλου του Κυρικου Σιμπουλου για τους Ξνους ταξιδιτες βρκα την περιγραφ απεσταλμνου της γαλλικς κυβρνησης το 1792 στην Πλη,  τα πρτα χρνια της γαλλικς επανστασης. ταν ο Αντουν Ολιβι και σε κποιο σημεο, εν αναφρεται στους Τορκους, στους Αρμνιους, στους Εβραους, ξαφνικ γρφει για τους λληνες, πως ακριβς κνει και ο Νσος, ο τελευταος αναφερμενος περισστερο σε μνημεα και εκκλησες και γενικ σε οτιδποτε τον παραπμπει αυθρμητα και πληθωρικ στην Ελλδα. Γρφει λοιπν ο Ολιβι : Οι λληνες εναι εθυμοι , πνευματδεις και επιδξιοι. Ασκον διφορα επαγγλματα, ασχολονται με το εμπριο και τη ναυτιλα. χουν πθος με τη μουσικ και το χορ. Εναι εργατικο και αποδοτικο στις γεωργικς ενασχολσεις. Οι πλοσιοι `λληνες φανονται πεπαιδευμνοι, ευλγιστοι, μηχανορρφοι. Μαθανουν ξνες γλσσες, γνονται γιατρο, δραγουμνοι σμβουλοι των Τορκων αξιωματοχων. Γενικ εναι δεισιδαμονες, δισταχτικο και κρατον σχολαστικ τις νηστεες. Ο κλρος εναι πολυριθμος και δεχνει αυστηρτητα στα θη. Οι αντατοι κληρικο εναι μορφωμνοι και πλοσιοι, οι παπδες πμφτωχοι και αμαθστατοι...

Συνεχζει ο περιηγητς, ντας στην Πλη , να ασχολεται με τους λληνες, δνοντας μου πσα να σταματσω στη σελδα 213 του βιβλου του κυρου Χριστογιαννπουλου, στο κεφλαιο «Λακ αγορ και λακ σοφα». Βρσκεται στο μακριν νησ του Ειρηνικο Βανουτου, στο μικρ λιμνι του Πορτ Βλα στην αγορ κι εκε συναντει διφορες φυλς και ξνους και ντπιους. Η περιργεια τον οδηγε σε να παραδοσιακ χωρι , που μαθανει  πως ο λιος ανατλλει καθημεριν. Μια χαρακι στον κορμ του δνδρου και τελεισαμε. Περισστερη ακρβεια μας εναι χρηστη, του λει ο χωρικς. Εμες εμαστε αφντες του χρνου, δεν εναι αυτς ο αφντης μας. Αυτς υποτσσεται στον νθρωπο κι χι ο νθρωπος σ ‘ αυτν, συμπληρνει ο αγγλφωνος ιθαγενς και ρωτει : μα , απ πο εστε ; Απ ‘ την Ευρπη, απ’ την Ελλδα, απαντει ο Νσος. Την χετε ακουστ; Αστειεεστε ; Μπορε οι αγγλφωνοι να ονμασαν τα νησι μας Νες Εβρδες αλλ η αρχικ ονομασα ταν Μελανησα. Απ το χρμα των κατοκων. Εμες πιστεουμε πως πολ πσω στην ιστορα , πρπει να φτασαν εδ νθρωποι απ την ανατολικ Μεσγειο. Αιγπτιοι; Φονικες ; λληνες ; Ποιος ξρει. Δεν εναι μως καθλου τυχαα η πρτη ονομασα μας!!!!!

 

Εγ, ο αναγνστης, ο τρτος νθρωπος., ο ενδιμεσος τπος νοιωσα να ριγ και σκφτηκα πως εναι ωραο ο ταξιδιτης που κι αν βρσκεται κθε φορ να αναζητε ττοιου εδους θεωρες, χι γιατ απαρατητα εμαστε ο ομφαλς της γης -   στην εποχ μας δεν εμαστε - αλλ γιατ υπρξαμε, και αφσαμε ηχηρ και τερστιο το αποτπωμα μας που κι αν μετοικσαμε, που κι αν ζσαμε ως κοινωνες Ελλνων.

Το βιβλο του Νσου χει αφετηρα το Λονδνο και προτσσει  κτι πολ ενδιαφρον που ομολογ τι δεν το εχα σκεφτε: λοι λμε τι χουμε πει ως εκε , τι γνωρζουμε τη βρετανικ πρωτεουσα.  χι, λθος. Γνωρζουμε κποια τουριστικ αξιοθατα, εκε που μας οδηγον οι ξεναγο, οι φλοι. Το Λονδνο εναι αχανς, με πολλς φυλς και πολλς εκπλξεις. Ο Νσος Χριστογιαννπουλος μας οδηγε  στο ελληνικ κομμτι.  Ξεκινει απ ,τι μας πονει. Τα Μρμαρα, τα Ελγνεια. Βυθζεται στην ιστορα τους, σαν τους καημος των Ελλνων της Μικρς Ασας πλκει το νμα κι στερα πετγεται ως την Αγα Σοφα, την ορθδοξη εκκλησα, που χουν γνει γμοι και βαφτσια. Μια εκκλησα σε πανμορφη περιοχ του Λονδνου, που κθε Κυριακ σφζει απ ζω και ελληνικτητα. Μας την περιγρφει, περιγρφει τα κειμλια, νας μεγαλειδης κσμος συναντιται στις κρπτες, εναι το γιον ρος, η Ρωσα, η Σμρνη, η Αγα Πετροπολη, η Κωνσταντινοπολη, η Βενετα , τα νησι του Ιονου. Μπερδεεσαι κι εσ και δεν ξρεις αν συγκινεσαι απ την ιστορα, απ το μεγαλεο απ την κατνυξη που επικρατε στην ορθδοξη εκκλησα.

Κι στερα ο συγγραφας πετγεται στη Βερνα, στα μουσεα, στα ελληνικ μνημεα, στη Φλωρεντα με τον ημθεο Ηρακλ στην εσοδο του Palazzo Vecchio (Βκιο) εκφραστ του αρχαιοελληνικο κλασσικο ιδεδους. Και τη συνχεια στην Ισπανα, με τις ταυρομαχες και τη σγκριση με τα ταυροκαθψια στην αρχαα Κρτη, στη Μσχα, στη Σφια, στην Πργαμο της Τουρκας και εμμσως στο Βερολνο στο μουσεο της Περγμου ( μγας καημς κι αυτς). Ταξιδεουμε παρα, χρι χρι σε λα τα μρη του κσμου, σαν παιδι που πρωτοαντικρζουν τον κσμο. ναν κσμο πολπλοκο και συγχρνως αγν στα παιδικ τα μτια. Φγαμε για Ινδα, για πολιτισμος ιδιατερους, που κι εκε η αρα της ελληνικτητας, της ελληνικς ομορφις, της ελληνικς παιδεας εναι ορατ.

Αν εχα χρνο θα σας μιλοσα με λεπτομρειες για το βιβλο αυτ. Για το ταξδι στη Βραζιλα  τη Ντια Αφρικ – εντυπωσιστηκα απ την αναφορ στο νησ που ζησε φυλακισμνος ο Νλσον Μαντλα - για τα απστευτα ταξδια ενς ανθρπου που νομζω τι πρτα αγπησε τις διαδρομς και μετ οτιδποτε λλο. Μου θυμζει λγο Καζαντζκη που πλευε μσα του εκενο το θερι. Το θερι που τον υποχρωνε να ταξιδεει, χι σαν ανγκη να ξεφγει απ κπου, αλλ για να γνωριστε με την λλη γη, τους λλους ανθρπους.
Το καναν πολλο συγγραφες στο παρελθν.
Ας αναφερθ βιαστικ στο «Μοναχικ ταξδι του Ζαν Ζακ Ρουσσ», , στον Φτη Κντογλου και την «Αθωνικ εμπειρα ως λογοτεχνικ μπνευση», στον αγαπημνο μου «Γκυ ντε Μωπασν και τα ταξιδιωτικ χρονικ,  Στον ρνεστ Ρενν , στον Ουρνη και τον Μπωντλαρ και στα διηγματα του Βιζυηνο «Δισταχτικο ταξιδιτες, απραγματοποητα ταξδια» Τα περισστερα απ’ σα ανφερα εναι ταξδια του νου και της καρδις....

 Κλενοντας θα λεγα : Ευλογημνοι αυτο που παραμνουν ταξιδευτς.

 

σας ευχαριστ και καλ διαδρομ στο βιβλο κριε Χριστογιαννπουλε.

Επιστροφ στα βιβλα